Post exercitium ludendum

Het wordt tijd dat er hier weer iets op verschijnt, of mensen gaan nog denken dat ik al terug thuis ben. Het tegendeel is waar, ik bevind me nog steeds in Uganda, meer bepaald opnieuw in Mbarara, dit keer voor de rest van de tijd. Als God het belieft.

Laat ik beginnen met vorige week. Zoals reeds gemeld, was het ons weekje-vrijaf. Tijd om eens de hoofdstad te bezoeken, Kampala, en te gaan raften op de Nijl. Kampala is een behoorlijk leuke stad, bruisend en druk. Maar erg veel is er niet te doen, althans niet als je er maar voor een paar daagjes bent. Nu goed, we hebben dan maar wat rondgelopen, de nieuwste Bond-film gezien en wat genoten van de vrije tijd en het ongedwongen zijn.
Op dinsdag zijn we dan naar Jinja getrokken, een plezant stadje aan het Victoria-meer aan de (voormalige) bron van de Nijl. We waren er in goed gezelschap en het was dus erg plezant. Een van de hoogtepunten van de trip was echter wel het raften op de Nijl, op donderdag. Watervallen, draaikolken, stroomversnellingen, omkantelen en verdrinken, over de bodem schuren en tegen een helm botsen met je kin: klinkt dat niet allemaal adembenemend? Wel, dat was het ook en nog veel meer ook. Great experience, indeed!
En dan, vrijdag. Op de vooravond van onze Dag van de Dynastie kon onze ambassade hier uiteraard niet van krommenaas gebaren en dus werd, speciaal ter ere van onze dierbare vorst en ons kleine landje, een receptie annex feest georganiseerd. Zeker 300 man was verzameld ten huize van de ambassadeur waar diezelfde brave man een speech gaf, gevolgd door het zingen van het Belgische en Ugandese volkslied. Op de achtergrond draaide men een film met allemaal idyllische plekjes in Belgie en als kers op de taart waren er gratis drankjes en hapjes. We hebben er gepraat met de ambassadeur himself, de Ugandese minister van communicatie en de tweede in rang van de MONUC-missie. Klinkt dat niet allemaal adembenemend? Great experience, indeed!
Op zaterdag dan terug naar Mbarara, met de postbus. Post-bus, dus. Gekkenwerk, zoals die chauffeur reed en eenmaal dacht ik dat we gingen omkantelen. Toen kregen we nog pech onderweg en moesten we een tweetal uur in een garage langs de kant van de weg blijven staan. Ach ja, ook slechte dingen gaan voorbij en sindsdien is het hier best aangenaam vertoeven, terug in onze Guesthouse.

De voorbije en komende dagen gaan we mee met 'Hospice', een ngo die zich bezighoudt met palliatieve zorgen hier in Uganda en Afrika in het algemeen. Interessant en bijzonder nuttig, want pijnbestrijding en psychosociale opvang laten hier in het algemeen te wensen over.
Het is handig om alles te kunnen uitladen en in kasten te kunnen leggen voor minstens 5 weken. En de mensen die we hier achterlieten, blijken nog steeds aanwezig te zijn en da's wel nog zo plezant. Dus alles valt hier weer terug op zijn pootjes en op het gemak kunnen we uitkijken naar nog 3 weken interne en 1 week gynaeco.

Bij deze zijn jullie weer helemaal ge-updated! Om niemand jaloers te maken, zal ik niet zeggen dat het hier dagelijks prachtig weer is en minstens 25 graden met zonneschijn en al.
Ik ben benieuwd jullie terug te zien. Tot snel!