Sinds Kerstavond ben ik inderdaad terug thuis. Veilig geland na een aangename vlucht, geen problemen met douane of andere instellingen en daar stond mama mij al op te wachten. Samen naar huis gereden, een zeer prettig weerzien met de rest van de familie en dan Kerstavond gevierd. Het enige minpunt is de vervelende ziekte waar ik dan de rest van de dagen mee zat opgescheept en die me toch wel een drietal dagen grotendeels aan bed of de zetel gekluisterd heeft. Nu voel ik me ondertussen al weer heel wat beter, gelukkig maar.
Wat me hier opvalt? Het is hier ijskoud. Geboren en getogen in België weet ik natuurlijk wel dat vriestemperaturen rond Nieuwjaar niet abnormaal zijn, maar brrr zo koud voelden ze nog nooit. De berijmde velden, de kale bomen,...het is allemaal zo gewoon en toch zo anders dan daar. Fascinerend! Het klimaat hier, met zijn afwisselende seizoenen, het is toch zo mooi.
En dan de luxe. Hemelse zaligheid, niet meer water te hoeven koken voor te drinken. Uit de koelkast zomaar yoghurtjes kunnen nemen. Een bed zonder muskietennet waar je in verstrikt raakt als het donker is. Een televisie met flitsende nieuwsbeelden. Een open haard, tapijten en een kerstboom. Teveel om op te noemen natuurlijk en het is allemaal zo anders dan in Uganda.
Na dit korte berichtje, kan ik deze blog afsluiten. Ik hoop dat jullie het wat interessant vonden, allemaal bedankt om te volgen en voor het leuke en bemoedigende commentaar! Tot in 2009!
Aftellen...
Jaja, inderdaad, het loopt hier stilaan op zijn einde! Nog maar een paar dagen in het ziekenhuis en dan dinsdagnacht het vliegtuig op. Het is een dubbel gevoel: enerzijds kijk ik er erg naar uit om terug thuis te zijn, anderzijds is het hier zo aangenaam en interessant dat ik het erg zal missen! De warmte en de zon (het regenseizoen lijkt voorbij), het speciale eten, de vriendelijke mensen, en nog zoveel meer! Meer waarschijnlijk dan niet, kom ik nog wel eens terug. Misschien als arts, misschien als toerist, wie zal het zeggen?
Het wordt hier wat spannend in het ziekenhuis. Aan de grens met Congo zou er een cholera-uitbraak zijn en een aantal van die gevallen komen naar hier. Gisteren hadden we 'misschien' een cholera-geval, alleen: voor men uitsluitsel kon brengen, was het meisje al overleden. Was het nu een 'gewone' buikinfectie of cholera? Men vreest een toevloed aan cholera-patienten en er is nog steeds een tekort aan handschoenen, naalden, medicatie,...De dienst inwendige geneeskunde bereidt zich voor door een 'plan of action' op te stellen met een isolatie-ruimte en aparte shifts, en wacht men voorlopig af.
Op de dienst gynaecologie kwam het maandag bijna tot een staking omdat men het beu is om patienten die dringend een keizersnede nodig hebben, te zeggen dat er geen steriele handschoenen, naalden voor verdoving of hechtingsdraad aanwezig is. Men heeft besloten om toch maar gewoon door te werken met de middelen die men heeft en officieel klacht in te dienen.
(Overigens: het tekort aan materiaal is voor een groot stuk te wijten aan corruptie en de vorige minister van gezondheidszorg, die het geld bestemd voor de bevoorrading van ziekenhuizen in zijn eigen zak zou hebben gestoken...)
In onze Guesthouse hebben we ondertussen afscheid genomen van onze medestudenten. Het was een erg plezant feestje en daardoor zijn we ook eens in de enige 'club' geweest die Mbarara rijk is. Weinig te beleven, althans dat vond ik toch. Maar je moet er toch op zijn minst 1 keer naar toe gaan, niet?
'k Ga het hier bij laten. Groeten uit Uganda!
Het wordt hier wat spannend in het ziekenhuis. Aan de grens met Congo zou er een cholera-uitbraak zijn en een aantal van die gevallen komen naar hier. Gisteren hadden we 'misschien' een cholera-geval, alleen: voor men uitsluitsel kon brengen, was het meisje al overleden. Was het nu een 'gewone' buikinfectie of cholera? Men vreest een toevloed aan cholera-patienten en er is nog steeds een tekort aan handschoenen, naalden, medicatie,...De dienst inwendige geneeskunde bereidt zich voor door een 'plan of action' op te stellen met een isolatie-ruimte en aparte shifts, en wacht men voorlopig af.
Op de dienst gynaecologie kwam het maandag bijna tot een staking omdat men het beu is om patienten die dringend een keizersnede nodig hebben, te zeggen dat er geen steriele handschoenen, naalden voor verdoving of hechtingsdraad aanwezig is. Men heeft besloten om toch maar gewoon door te werken met de middelen die men heeft en officieel klacht in te dienen.
(Overigens: het tekort aan materiaal is voor een groot stuk te wijten aan corruptie en de vorige minister van gezondheidszorg, die het geld bestemd voor de bevoorrading van ziekenhuizen in zijn eigen zak zou hebben gestoken...)
In onze Guesthouse hebben we ondertussen afscheid genomen van onze medestudenten. Het was een erg plezant feestje en daardoor zijn we ook eens in de enige 'club' geweest die Mbarara rijk is. Weinig te beleven, althans dat vond ik toch. Maar je moet er toch op zijn minst 1 keer naar toe gaan, niet?
'k Ga het hier bij laten. Groeten uit Uganda!
Geen nieuws is goed nieuws?
Agandi! (Wat zoveel wil zeggen als: "hoe gaat het met je?") Met ons gaat alles goed. Gisteren was ik wat ziekjes (och, die arme jongen toch...) maar na een goede nachtrust ben ik weer (bijna) 'in ottima forma' en ik dacht: laat ik maar eventjes deze blog updaten.
Op dit moment hebben de medestudenten hun laatste examen en kunnen wij niets anders doen dan in de weg lopen in het ziekenhuis, dus hebben we onszelf een dagje vrijaf gegund. In de namiddag hebben we ze dan allemaal uitgenodigd om een afscheidsdrink te komen nuttigen in ons huisje. Pannekoeken en bier, is dat geen grootse combinatie?
Er is anders weinig nieuws te melden. Alles gaat zijn gewone gangetje en 't is hier plezant vertoeven. Op de stage zijn er elke dag interessante gevallen maar daar heb ik het al over gehad. Enkel dit nog: het is hier het seizoen van de sprinkhanen. LEKKER!! Ze zijn knapperig en wat vettig tegelijk en zijn echt iets om te proberen. Naar het schijnt bewaren ze op zijn minst een paar dagen, dus ik weet al wat er op het aperitief zal staan op Kerstavond...
Nog een tweetal weekjes hier en dan vliegen we terug. Ik zie er naar uit om jullie allemaal terug te zien! Vele groeten uit Uganda1
Op dit moment hebben de medestudenten hun laatste examen en kunnen wij niets anders doen dan in de weg lopen in het ziekenhuis, dus hebben we onszelf een dagje vrijaf gegund. In de namiddag hebben we ze dan allemaal uitgenodigd om een afscheidsdrink te komen nuttigen in ons huisje. Pannekoeken en bier, is dat geen grootse combinatie?
Er is anders weinig nieuws te melden. Alles gaat zijn gewone gangetje en 't is hier plezant vertoeven. Op de stage zijn er elke dag interessante gevallen maar daar heb ik het al over gehad. Enkel dit nog: het is hier het seizoen van de sprinkhanen. LEKKER!! Ze zijn knapperig en wat vettig tegelijk en zijn echt iets om te proberen. Naar het schijnt bewaren ze op zijn minst een paar dagen, dus ik weet al wat er op het aperitief zal staan op Kerstavond...
Nog een tweetal weekjes hier en dan vliegen we terug. Ik zie er naar uit om jullie allemaal terug te zien! Vele groeten uit Uganda1
Rwanda of de Trip der Duizend Tegenslagen
Laat ik, alvorens te beginnen aan het titelonderwerp, eerst mijn andere wedervaringen hier opschrijven. We stonden sinds begin vorige week op de afdeling 'Inwendige geneeskunde', verreweg medisch gezien het interessantste deel van mijn stages hier. Zieken in vergevorderde stadia van hun aandoening, ziekten die bij ons niet of bij niet meer voorkomen, omstandigheden waar een Westers arts zich niet in ziet werken en nog veel meer. HIV/AIDS is natuurlijk een belangrijk thema in al zijn facetten, maar ook andere aandoeningen zoals tuberculose, dysenterie en tropische infecties in alle vormen spreken tot de verbeelding. Het ligt hier allemaal onder en boven en naast elkaar (soms zijn zelfs de boven en onder letterlijk te nemen gezien het tekort aan bedden en matrassen...). Op deze dienst, in een universitair ziekenhuis, was er tot voor kort een gebrek aan naalden en spuiten en medicatie is nog steeds niet altijd voorradig. Kortom, het is bijzonder interessant werken en, ook al verbaast velen dat misschien, ik vind het nog leuk ook!
Bovendien zijn de studenten die op de dienst staan, dezelfde als de studenten die op de pediatrie stonden als wij er waren. Dat maakt het handig en aangenaam en we hebben een goed contact met hen. Ze merken het op als we er niet zijn (hoewel dat natuurlijk niet vaak voorkomt) en vragen raad als ze iets niet weten (en wij ook aan hen, in het omgekeerde geval). Het enige verschil is dat zij eind deze week examen hebben en wij niet. Hehehe...
Dan, de Rwanda-trip. Op vrijdag vertrokken Teralynn (een Canadese die ook in de University Guesthouse woont) en ik op weg naar Kigali (Neda had geen zin om mee te gaan en wou een rustig weekend in Mbarara spenderen). Het plan was om daar aan te komen, Kigali te bezoeken, op zondag dan de Genocide Memorials te bekijken en op maandag terug te komen via een omweg naar een meer dat naar het schijnt bijzonder mooi gelegen was. Goed plan!
Na oponthoud aan de Rwandese grens, waarbij we getrakteerd werden op een pracht van een omkoping van een grens-official om mijn visum te krijgen, reden we door naar Kigali. Het was donker toen we aankwamen. We wisten niet waar we waren, we hadden geen (Rwandees) geld en wisten niet waar we heen zouden gaan. Gelukkig was daar een bijzonder vriendelijke student die ons hielp en zo raakten we alsnog in de 'One Love Guesthouse', gerund door een NGO (en dus geen bordeel zoals sommigen onder jullie wel zouden durven denken!). Helaas pindakaas was er net een bar geopend vlakbij die ter ere van zijn opening luide feestjes organiseerde, zodat we tot half zeven in de ochtend geen oog dicht deden.
Omwille van het bovenstaande feestgedruis hadden Teralynn en ik besloten One Love tot One Night te herdopen en we vertrokken op zoek naar een ander hotel. Niemand op straat, geen auto's te bekennen. Enkel hier en daar wat politie-mensen die wat raar keken als we langsliepen maar verder niets. Toen we uiteindelijk, na veel vruchteloos aankloppen en bellen, een ander hotel vonden, kwam daar het antwoord voor de lege stad: het bleek die dag een nationale feestdag te zijn, 'National Cleaning Holiday'. U leest het goed: de nationale schoonmaakdag. Blijkbaar is het verboden op elke laatste zaterdag van de maand om op straat te komen tot 11.30u opdat de straten en pleinen gekuist zouden kunnen worden. Overtreders riskeren veegwerk op straat. Hilariteit!
Toen we daar geinstalleerd waren, gingen we op zoek naar een restaurant om te eten. Al snel vonden we er een, dat opende om 12u. Toen we daar stonden om 12u stipt, deed men niet open. En bij navraag vertelde men ons: ja maar, we openen pas om 12u. Ondertussen wat gewend aan de Afrikaanse manier van tijdsbesteding, waren we niet zeer verbaasd. Maar wat bleek iets later in de middag: er is een uur tijdsverschil tussen Rwanda en Uganda! De ongeduldige mzungu stond een uur te vroeg aan de deur te kloppen in plaats van een trage Afrikaanse service. Wederom genoeg reden om te lachen.
Het lachen zou ons echter al snel vergaan, want wat bleek na de afrekening? Ondergetekende had in zijn haast om te vertrekken verkeerd geteld en had veel te weinig geld mee om langer dan 2 dagen in Rwanda te blijven, laat staan dingen te bezoeken en te genieten van Kigali in het algemeen! En tot overmaat van ramp vonden we (zelfs na 3u rondlopen in het centrum van de stad) geen enkele bank die mijn of Teralynn's credit card aanvaardde!
Dit simpele economische feit reduceerde de trip van een 'strak plan' naar een op-en-neer-bezoek aan Kigali. Geen goedgeluimd rondhangen in een zeer aangename, propere en vriendelijk-ogende stad (want Kigali is echt een Afrikaanse parel), geen naar het schijnt zeer indrukwekkende Genocide Memorials bezoeken, geen afreizen naar een mooi meertje in de buurt dat ons werd aanbevolen door andere Rwanda-reizigers. Enkel twee maal vijf tot acht uur in een stoffige bus, een slecht doorslapen nacht en etentjes waarbij op het uitgavenplaatje moest gelet worden en dus zonder lekkere wijn.
Desalniettemin was het een erg leuke ervaring. We hebben gelachen om de ellende en ons geamuseerd in het algemeen ook. En het werd nogmaals bewezen dat zonder grootse planning vertrekken op reis, altijd en zeker wel een avontuur oplevert dat onthouden zal worden. En voor al diegene die binnenkort naar Rwanda zouden gaan: het is er zeer mooi en netjes en vriendelijk en zo, maar breng genoeg geld mee want ik vond niets om geld af te halen ter plaatse.
Dat was het voor nu. Ik laat jullie in vrede en geluk. Herinner allemaal dat het Wereld-AIDS-dag is vandaag. Ik zie jullie snel terug!
Groeten uit Uganda!
Bovendien zijn de studenten die op de dienst staan, dezelfde als de studenten die op de pediatrie stonden als wij er waren. Dat maakt het handig en aangenaam en we hebben een goed contact met hen. Ze merken het op als we er niet zijn (hoewel dat natuurlijk niet vaak voorkomt) en vragen raad als ze iets niet weten (en wij ook aan hen, in het omgekeerde geval). Het enige verschil is dat zij eind deze week examen hebben en wij niet. Hehehe...
Dan, de Rwanda-trip. Op vrijdag vertrokken Teralynn (een Canadese die ook in de University Guesthouse woont) en ik op weg naar Kigali (Neda had geen zin om mee te gaan en wou een rustig weekend in Mbarara spenderen). Het plan was om daar aan te komen, Kigali te bezoeken, op zondag dan de Genocide Memorials te bekijken en op maandag terug te komen via een omweg naar een meer dat naar het schijnt bijzonder mooi gelegen was. Goed plan!
Na oponthoud aan de Rwandese grens, waarbij we getrakteerd werden op een pracht van een omkoping van een grens-official om mijn visum te krijgen, reden we door naar Kigali. Het was donker toen we aankwamen. We wisten niet waar we waren, we hadden geen (Rwandees) geld en wisten niet waar we heen zouden gaan. Gelukkig was daar een bijzonder vriendelijke student die ons hielp en zo raakten we alsnog in de 'One Love Guesthouse', gerund door een NGO (en dus geen bordeel zoals sommigen onder jullie wel zouden durven denken!). Helaas pindakaas was er net een bar geopend vlakbij die ter ere van zijn opening luide feestjes organiseerde, zodat we tot half zeven in de ochtend geen oog dicht deden.
Omwille van het bovenstaande feestgedruis hadden Teralynn en ik besloten One Love tot One Night te herdopen en we vertrokken op zoek naar een ander hotel. Niemand op straat, geen auto's te bekennen. Enkel hier en daar wat politie-mensen die wat raar keken als we langsliepen maar verder niets. Toen we uiteindelijk, na veel vruchteloos aankloppen en bellen, een ander hotel vonden, kwam daar het antwoord voor de lege stad: het bleek die dag een nationale feestdag te zijn, 'National Cleaning Holiday'. U leest het goed: de nationale schoonmaakdag. Blijkbaar is het verboden op elke laatste zaterdag van de maand om op straat te komen tot 11.30u opdat de straten en pleinen gekuist zouden kunnen worden. Overtreders riskeren veegwerk op straat. Hilariteit!
Toen we daar geinstalleerd waren, gingen we op zoek naar een restaurant om te eten. Al snel vonden we er een, dat opende om 12u. Toen we daar stonden om 12u stipt, deed men niet open. En bij navraag vertelde men ons: ja maar, we openen pas om 12u. Ondertussen wat gewend aan de Afrikaanse manier van tijdsbesteding, waren we niet zeer verbaasd. Maar wat bleek iets later in de middag: er is een uur tijdsverschil tussen Rwanda en Uganda! De ongeduldige mzungu stond een uur te vroeg aan de deur te kloppen in plaats van een trage Afrikaanse service. Wederom genoeg reden om te lachen.
Het lachen zou ons echter al snel vergaan, want wat bleek na de afrekening? Ondergetekende had in zijn haast om te vertrekken verkeerd geteld en had veel te weinig geld mee om langer dan 2 dagen in Rwanda te blijven, laat staan dingen te bezoeken en te genieten van Kigali in het algemeen! En tot overmaat van ramp vonden we (zelfs na 3u rondlopen in het centrum van de stad) geen enkele bank die mijn of Teralynn's credit card aanvaardde!
Dit simpele economische feit reduceerde de trip van een 'strak plan' naar een op-en-neer-bezoek aan Kigali. Geen goedgeluimd rondhangen in een zeer aangename, propere en vriendelijk-ogende stad (want Kigali is echt een Afrikaanse parel), geen naar het schijnt zeer indrukwekkende Genocide Memorials bezoeken, geen afreizen naar een mooi meertje in de buurt dat ons werd aanbevolen door andere Rwanda-reizigers. Enkel twee maal vijf tot acht uur in een stoffige bus, een slecht doorslapen nacht en etentjes waarbij op het uitgavenplaatje moest gelet worden en dus zonder lekkere wijn.
Desalniettemin was het een erg leuke ervaring. We hebben gelachen om de ellende en ons geamuseerd in het algemeen ook. En het werd nogmaals bewezen dat zonder grootse planning vertrekken op reis, altijd en zeker wel een avontuur oplevert dat onthouden zal worden. En voor al diegene die binnenkort naar Rwanda zouden gaan: het is er zeer mooi en netjes en vriendelijk en zo, maar breng genoeg geld mee want ik vond niets om geld af te halen ter plaatse.
Dat was het voor nu. Ik laat jullie in vrede en geluk. Herinner allemaal dat het Wereld-AIDS-dag is vandaag. Ik zie jullie snel terug!
Groeten uit Uganda!
Post exercitium ludendum
Het wordt tijd dat er hier weer iets op verschijnt, of mensen gaan nog denken dat ik al terug thuis ben. Het tegendeel is waar, ik bevind me nog steeds in Uganda, meer bepaald opnieuw in Mbarara, dit keer voor de rest van de tijd. Als God het belieft.
Laat ik beginnen met vorige week. Zoals reeds gemeld, was het ons weekje-vrijaf. Tijd om eens de hoofdstad te bezoeken, Kampala, en te gaan raften op de Nijl. Kampala is een behoorlijk leuke stad, bruisend en druk. Maar erg veel is er niet te doen, althans niet als je er maar voor een paar daagjes bent. Nu goed, we hebben dan maar wat rondgelopen, de nieuwste Bond-film gezien en wat genoten van de vrije tijd en het ongedwongen zijn.
Op dinsdag zijn we dan naar Jinja getrokken, een plezant stadje aan het Victoria-meer aan de (voormalige) bron van de Nijl. We waren er in goed gezelschap en het was dus erg plezant. Een van de hoogtepunten van de trip was echter wel het raften op de Nijl, op donderdag. Watervallen, draaikolken, stroomversnellingen, omkantelen en verdrinken, over de bodem schuren en tegen een helm botsen met je kin: klinkt dat niet allemaal adembenemend? Wel, dat was het ook en nog veel meer ook. Great experience, indeed!
En dan, vrijdag. Op de vooravond van onze Dag van de Dynastie kon onze ambassade hier uiteraard niet van krommenaas gebaren en dus werd, speciaal ter ere van onze dierbare vorst en ons kleine landje, een receptie annex feest georganiseerd. Zeker 300 man was verzameld ten huize van de ambassadeur waar diezelfde brave man een speech gaf, gevolgd door het zingen van het Belgische en Ugandese volkslied. Op de achtergrond draaide men een film met allemaal idyllische plekjes in Belgie en als kers op de taart waren er gratis drankjes en hapjes. We hebben er gepraat met de ambassadeur himself, de Ugandese minister van communicatie en de tweede in rang van de MONUC-missie. Klinkt dat niet allemaal adembenemend? Great experience, indeed!
Op zaterdag dan terug naar Mbarara, met de postbus. Post-bus, dus. Gekkenwerk, zoals die chauffeur reed en eenmaal dacht ik dat we gingen omkantelen. Toen kregen we nog pech onderweg en moesten we een tweetal uur in een garage langs de kant van de weg blijven staan. Ach ja, ook slechte dingen gaan voorbij en sindsdien is het hier best aangenaam vertoeven, terug in onze Guesthouse.
De voorbije en komende dagen gaan we mee met 'Hospice', een ngo die zich bezighoudt met palliatieve zorgen hier in Uganda en Afrika in het algemeen. Interessant en bijzonder nuttig, want pijnbestrijding en psychosociale opvang laten hier in het algemeen te wensen over.
Het is handig om alles te kunnen uitladen en in kasten te kunnen leggen voor minstens 5 weken. En de mensen die we hier achterlieten, blijken nog steeds aanwezig te zijn en da's wel nog zo plezant. Dus alles valt hier weer terug op zijn pootjes en op het gemak kunnen we uitkijken naar nog 3 weken interne en 1 week gynaeco.
Bij deze zijn jullie weer helemaal ge-updated! Om niemand jaloers te maken, zal ik niet zeggen dat het hier dagelijks prachtig weer is en minstens 25 graden met zonneschijn en al.
Ik ben benieuwd jullie terug te zien. Tot snel!
Laat ik beginnen met vorige week. Zoals reeds gemeld, was het ons weekje-vrijaf. Tijd om eens de hoofdstad te bezoeken, Kampala, en te gaan raften op de Nijl. Kampala is een behoorlijk leuke stad, bruisend en druk. Maar erg veel is er niet te doen, althans niet als je er maar voor een paar daagjes bent. Nu goed, we hebben dan maar wat rondgelopen, de nieuwste Bond-film gezien en wat genoten van de vrije tijd en het ongedwongen zijn.
Op dinsdag zijn we dan naar Jinja getrokken, een plezant stadje aan het Victoria-meer aan de (voormalige) bron van de Nijl. We waren er in goed gezelschap en het was dus erg plezant. Een van de hoogtepunten van de trip was echter wel het raften op de Nijl, op donderdag. Watervallen, draaikolken, stroomversnellingen, omkantelen en verdrinken, over de bodem schuren en tegen een helm botsen met je kin: klinkt dat niet allemaal adembenemend? Wel, dat was het ook en nog veel meer ook. Great experience, indeed!
En dan, vrijdag. Op de vooravond van onze Dag van de Dynastie kon onze ambassade hier uiteraard niet van krommenaas gebaren en dus werd, speciaal ter ere van onze dierbare vorst en ons kleine landje, een receptie annex feest georganiseerd. Zeker 300 man was verzameld ten huize van de ambassadeur waar diezelfde brave man een speech gaf, gevolgd door het zingen van het Belgische en Ugandese volkslied. Op de achtergrond draaide men een film met allemaal idyllische plekjes in Belgie en als kers op de taart waren er gratis drankjes en hapjes. We hebben er gepraat met de ambassadeur himself, de Ugandese minister van communicatie en de tweede in rang van de MONUC-missie. Klinkt dat niet allemaal adembenemend? Great experience, indeed!
Op zaterdag dan terug naar Mbarara, met de postbus. Post-bus, dus. Gekkenwerk, zoals die chauffeur reed en eenmaal dacht ik dat we gingen omkantelen. Toen kregen we nog pech onderweg en moesten we een tweetal uur in een garage langs de kant van de weg blijven staan. Ach ja, ook slechte dingen gaan voorbij en sindsdien is het hier best aangenaam vertoeven, terug in onze Guesthouse.
De voorbije en komende dagen gaan we mee met 'Hospice', een ngo die zich bezighoudt met palliatieve zorgen hier in Uganda en Afrika in het algemeen. Interessant en bijzonder nuttig, want pijnbestrijding en psychosociale opvang laten hier in het algemeen te wensen over.
Het is handig om alles te kunnen uitladen en in kasten te kunnen leggen voor minstens 5 weken. En de mensen die we hier achterlieten, blijken nog steeds aanwezig te zijn en da's wel nog zo plezant. Dus alles valt hier weer terug op zijn pootjes en op het gemak kunnen we uitkijken naar nog 3 weken interne en 1 week gynaeco.
Bij deze zijn jullie weer helemaal ge-updated! Om niemand jaloers te maken, zal ik niet zeggen dat het hier dagelijks prachtig weer is en minstens 25 graden met zonneschijn en al.
Ik ben benieuwd jullie terug te zien. Tot snel!
QENP en ander nieuws
Wat kan het Westerse, overvloedige leven toch mooi zijn...Deze avond komt de 'housekeerper' aan de deur met een drietal lege jerrycans. Of we die even zouden willen vullen, aub, want men heeft de watertoevoer afgesloten. Heel dit district zit een drietal dagen zonder stromend water omdat men heeft beslist dat vandaag en morgen de waterbron proper gemaakt moet worden. Voorbereidend bericht, steun of hulp? In de verste verten niet te bekennen. En dan hebben wij nog geluk want dit Health Centre heeft nog een watervoorraad waar men normaal gezien enkele dagen mee voort kan. Maar mensen hier in de dorpen?...
Edoch, laten we niet te pessimistisch worden. Laat ik eventjes vertellen over afgelopen weekend en week! We hebben dit weekend Queen Elisabeth National Park bezocht, het grootste, bekendste en aldus ook het meest toeristische park van Uganda. Overigens geheel terecht, want het is er ongelooflijk mooi. Gespot en op foto vastgelegd zijn: een luipaard, honderden nijlpaarden, impala's, buffels, duizenden vogels, adembenemende vergezichten, prachtige zonsopgangen, schitterende zonsondergangen. En een heleboel jolijt en vertier want we zijn daar wat oude bekenden uit Mbarara tegen het lijf gelopen en dat resulteerde in ietwat overmatig drankgebruik, een paar partijtjes poolen en een gratis rit in een vier-maal-vier (niet allemaal op dezelfde dag, wees gerust). Kortom, het was een prachtig weekend.
In de week die volgde, is er op zich weinig nieuws gebeurd. Behalve enkele leuke anekdotes zoals bijvoorbeeld het feit dat op de dagelijkse patientenronde door de ziekenafdeling, het zoontje van de dokter mee was. Hij is 5 jaar of zo en heeft de hele tijd aan de stethoscoop van de dokter gesabbeld. Geen toestanden die je makkelijk zou zien bij ons, dat is zeker.
Verder hebben we ook het briljante spel 'Mzungu Breakdown' gespeeld. Het is een gezelschapsspel, ontworpen door 2 verveelde Finse studenten die hier 2 maand zaten. Ze hadden blijkbaar niets beters te doen dan dit ubergrappige spel te maken, waarin je moet proberen zo snel mogelijk uit Uganda weg te raken. Natuurlijk kom je een hoop ellende tegen, het lijkt qua concept nog wel wat op Mens Erger Je Niet. Lol!
Morgen geven Neda en ik een afscheidsfeestje. En zaterdag vertrekken we, richting Mbarara. Als alles volgens plan verloopt, zullen we vervolgens op zondag in Kampala zijn om ons weekje vakantie te beginnen. Raften op de Nijl, Kampala bezoeken en rondslenteren en luieren...Ach Hemelse Zaligheid!
Met deze leuke vooruitzichten groet ik jullie hartelijk. Tot snel!
Edoch, laten we niet te pessimistisch worden. Laat ik eventjes vertellen over afgelopen weekend en week! We hebben dit weekend Queen Elisabeth National Park bezocht, het grootste, bekendste en aldus ook het meest toeristische park van Uganda. Overigens geheel terecht, want het is er ongelooflijk mooi. Gespot en op foto vastgelegd zijn: een luipaard, honderden nijlpaarden, impala's, buffels, duizenden vogels, adembenemende vergezichten, prachtige zonsopgangen, schitterende zonsondergangen. En een heleboel jolijt en vertier want we zijn daar wat oude bekenden uit Mbarara tegen het lijf gelopen en dat resulteerde in ietwat overmatig drankgebruik, een paar partijtjes poolen en een gratis rit in een vier-maal-vier (niet allemaal op dezelfde dag, wees gerust). Kortom, het was een prachtig weekend.
In de week die volgde, is er op zich weinig nieuws gebeurd. Behalve enkele leuke anekdotes zoals bijvoorbeeld het feit dat op de dagelijkse patientenronde door de ziekenafdeling, het zoontje van de dokter mee was. Hij is 5 jaar of zo en heeft de hele tijd aan de stethoscoop van de dokter gesabbeld. Geen toestanden die je makkelijk zou zien bij ons, dat is zeker.
Verder hebben we ook het briljante spel 'Mzungu Breakdown' gespeeld. Het is een gezelschapsspel, ontworpen door 2 verveelde Finse studenten die hier 2 maand zaten. Ze hadden blijkbaar niets beters te doen dan dit ubergrappige spel te maken, waarin je moet proberen zo snel mogelijk uit Uganda weg te raken. Natuurlijk kom je een hoop ellende tegen, het lijkt qua concept nog wel wat op Mens Erger Je Niet. Lol!
Morgen geven Neda en ik een afscheidsfeestje. En zaterdag vertrekken we, richting Mbarara. Als alles volgens plan verloopt, zullen we vervolgens op zondag in Kampala zijn om ons weekje vakantie te beginnen. Raften op de Nijl, Kampala bezoeken en rondslenteren en luieren...Ach Hemelse Zaligheid!
Met deze leuke vooruitzichten groet ik jullie hartelijk. Tot snel!
Rugazi, week 2
Allereerst, voor ik het vergeet: hartelijk dank aan al die mensen die me op de een of andere manier een gelukkige verjaardag hebben gewenst! Leuk om hier in de wildernis verjaardagswensen te krijgen. Neda heeft me gisteren verwend: al van bij het ontbijt waren er pannekoeken (wat een heuse heksentoer is, hier pannekoeken bakken), en gedurende de dag heeft ze er onrechtstreeks voor gezorgd dat ons programma danig ingekort werd zodat we konden genieten van een rustig avondje met een lekker glas Waragi (de plaatselijke bananengin, al is het meer gin dan banaan) Een geslaagde dag en bovendien een verjaardag die ik niet licht zal vergeten...
Aan al degene die de heuglijke dag vergeten zijn: FOEI!!
Maar laat ik ook maar even vertellen over ons verblijf hier. Ik heb er mijn eerste emotionele moment op zitten en dat was vorige zaterdag. Een organisatie die zich inzet voor de noden van AIDS-wezen hier, had die dag uitgekozen om zijn 'leden' te verwennen. Een tweehonderdtal kindjes, van 3 tot 17 jaar, allemaal wees en bijna allemaal HIV-positief, werden een hele dag ge-entertaind, gevoed en medisch gekeurd. Wat een lieve kindjes allemaal en wat een onzekere, zelfs zeer twijfelachtige toekomst hebben ze! Het werd een fantastische dag, voor hen en voor ons, maar ergens in mijn achterhoofd blijft het hangen dat de meesten van hen hun 24e verjaardag nooit zullen vieren...
Geen nood, deze blog wordt geen waterval aan tranen. De dag erop, zondag dus, zijn Neda en ik gaan wandelen door de streek. Er was ons verteld van een luxueus resort, zo'n 6 kilometer van hier en we zouden geen verwende Westerlingen zijn of we gingen er naar toe. Een zwembad gelegen op een soort klif met uitzicht op de Rift Valley, heerlijk en overvloedig eten en drinken, prachtig weer,... U merkt het: zondag was een schitterende uitrust-dag en we hebben genoten!
De rest van de week ging tot nog toe gewoon zijn gangetje, al is het volgende nog wel de moeite van het vermelden waard. Toen we gisteren rond de middag eens een kijkje gingen nemen in het verloskwartier (je weet nooit of er toevallig geen werk te doen is), lagen daar 2 vrouwen op tafel. Elk op een aparte tafel natuurlijk, maar in gynaecologische houding broederlijk naast elkaar. Menselijk geluk en leed waren nog nooit zo dicht bijeen: de ene vrouw had een abortus, de ander kreeg een gezond kind. Onmiddellijk na de geboorte van het kindje, moest de kersverse moeder weg om plaats te maken voor een volgende bevalling. Hup, van de tafel en al steunend naar haar kraambed. 't Is soms echt te gek voor woorden. Nood breekt wet, zegt men. Wel, de nood is hier vaak zeer hoog...
Het schijnt dat men hier niet zo ver vandaan aan het vechten is, met name in Congo. Wees gerust: wij weten hier van niks (dat is inderdaad een geruststelling) en er is hier in de verste verte geen teken van onrust of onveiligheid. 't Is maar dat u het weet.
Wat zijn de plannen? Dit weekend bezoeken we het meest bezochte national park van Oeganda: Queen Elisabeth National Park. Wederom zal ik kunnen berichten van de prachtige natuurwonderen en de wilde dieren die ik zal zien, althans dat hoop ik toch. En als afsluiter nog een klein detail voor de ornithologen onder ons: de zwaluwen, die in Belgie nu al een hele poos vertrokken zijn, zijn hier gisteren aangekomen en zijn nu druk bezig met een nestje te bouwen, vlak onder ons raam. Grappig he?
Vele groeten uit Oeganda en tot blogs!
Aan al degene die de heuglijke dag vergeten zijn: FOEI!!
Maar laat ik ook maar even vertellen over ons verblijf hier. Ik heb er mijn eerste emotionele moment op zitten en dat was vorige zaterdag. Een organisatie die zich inzet voor de noden van AIDS-wezen hier, had die dag uitgekozen om zijn 'leden' te verwennen. Een tweehonderdtal kindjes, van 3 tot 17 jaar, allemaal wees en bijna allemaal HIV-positief, werden een hele dag ge-entertaind, gevoed en medisch gekeurd. Wat een lieve kindjes allemaal en wat een onzekere, zelfs zeer twijfelachtige toekomst hebben ze! Het werd een fantastische dag, voor hen en voor ons, maar ergens in mijn achterhoofd blijft het hangen dat de meesten van hen hun 24e verjaardag nooit zullen vieren...
Geen nood, deze blog wordt geen waterval aan tranen. De dag erop, zondag dus, zijn Neda en ik gaan wandelen door de streek. Er was ons verteld van een luxueus resort, zo'n 6 kilometer van hier en we zouden geen verwende Westerlingen zijn of we gingen er naar toe. Een zwembad gelegen op een soort klif met uitzicht op de Rift Valley, heerlijk en overvloedig eten en drinken, prachtig weer,... U merkt het: zondag was een schitterende uitrust-dag en we hebben genoten!
De rest van de week ging tot nog toe gewoon zijn gangetje, al is het volgende nog wel de moeite van het vermelden waard. Toen we gisteren rond de middag eens een kijkje gingen nemen in het verloskwartier (je weet nooit of er toevallig geen werk te doen is), lagen daar 2 vrouwen op tafel. Elk op een aparte tafel natuurlijk, maar in gynaecologische houding broederlijk naast elkaar. Menselijk geluk en leed waren nog nooit zo dicht bijeen: de ene vrouw had een abortus, de ander kreeg een gezond kind. Onmiddellijk na de geboorte van het kindje, moest de kersverse moeder weg om plaats te maken voor een volgende bevalling. Hup, van de tafel en al steunend naar haar kraambed. 't Is soms echt te gek voor woorden. Nood breekt wet, zegt men. Wel, de nood is hier vaak zeer hoog...
Het schijnt dat men hier niet zo ver vandaan aan het vechten is, met name in Congo. Wees gerust: wij weten hier van niks (dat is inderdaad een geruststelling) en er is hier in de verste verte geen teken van onrust of onveiligheid. 't Is maar dat u het weet.
Wat zijn de plannen? Dit weekend bezoeken we het meest bezochte national park van Oeganda: Queen Elisabeth National Park. Wederom zal ik kunnen berichten van de prachtige natuurwonderen en de wilde dieren die ik zal zien, althans dat hoop ik toch. En als afsluiter nog een klein detail voor de ornithologen onder ons: de zwaluwen, die in Belgie nu al een hele poos vertrokken zijn, zijn hier gisteren aangekomen en zijn nu druk bezig met een nestje te bouwen, vlak onder ons raam. Grappig he?
Vele groeten uit Oeganda en tot blogs!
Een update
Sinds vorige week is er heel wat gebeurd, heel veel nieuws te vertellen dus! Waar zal ik beginnen? Misschien best bij vorig weekend…
Zaterdagnamiddag was een prachtige, zonnige, warme dag. Aldus besloten Neda, dr. Kantosh en ik om het befaamde ‘Lake View Hotel’ te gaan bezoeken. Er is daar namelijk een zwembad en heel lekker eten en het fijne is dat ook niet-gasten daar kunnen van genieten. Een kleine extra bijdrage voor het gebruik van het zwembad en hop, het water in! Nodeloos om te zeggen dat het erg leuk was. Ook present was de vice-president van Uganda met heel zijn gevolg. Blijkt dat zijn dochter gaat trouwen met een Mbararees en dat moet natuurlijk gevierd worden. Belachelijk decadent als je de grauwe armoede in sommige dorpjes hier ziet, maar daar trekt meneer zich niets van aan. Men zou hier beter niet de ‘mzungus’ om geld vragen, maar eisen dat de eigen leiders wat meer rechtvaardigheid in de maatschappij brengen…
Dat brengt mij overigens naadloos bij het volgende onderwerp: ‘mzungu’. Het woord betekent gewoon ‘blanke’ en overal, letterlijk overal, wordt het naar je geroepen. Meestal is het goed bedoeld en loopt een hele school vol kinderen letterlijk leeg om naar de mzungu’s te gaan kijken. Soms is het ronduit geroddel en dat is minder leuk natuurlijk. En het is een raar gevoel om puur omwille je huidskleur op te vallen. Je kan je niet voorstellen dat we in het Westen ‘zwarte’ zouden roepen naar elke gekleurde medemens! Maar zoals eerder al gezegd, het is vaak goed bedoeld en niet racistisch getint (haha, getint).
Nog zeer de moeite waard om te vermelden, is onze nieuwe woonplaats. Momenteel bevinden we ons in het Primary Health Care Center in Rugazi, een onooglijk klein dorp in west-Uganda. Als de guesthouse in Mbarara een jeugdherberg was, dan is ons logement nu een Oost-Europese barak. Reeds de eerste avond was het al prijs: de stroom viel uit. Sindsdien is ze nog 2 keer uitgevallen en het lastige is dat dit meestal ’s avonds gebeurt, net op het moment dat het eten op het vuur staat. En gezien hier alles liefst zo grondig mogelijk gekookt moet worden om darminfecties te vermijden, is dat behoorlijk ‘ambetant’. Bovendien is het water hier stromend, maar ijskoud. Het grappige is, dat men simpelweg de boiler heeft afgesloten van het water. Op de vraag waarom men zoiets zou doen, had onze vriendelijke wachter Africanus (what’s in a name?) geen antwoord. Ach, elke ochtend een koude douche, da’s ook eens een ervaring he?
Proper is het hier wel, en we hebben hier een kuisvrouw die zelfs onze afwas doet (eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat we dit zelf niet mogen doen want we hebben geen afwasbak en het vuil water mag niet gewoon de badkamerleiding in).
De stage dan…Zoals de naam van het ‘hospitaal’ het al zegt, is dit een eerstelijnscentrum voor een heel gebied. En ‘eerstelijnser’ dan dit, vind je in de hele wereld niet! Er is 1 dokter en die heeft een meer administratieve functie. De diagnoses worden hier gesteld door het verplegend personeel. Een consult bestaat hier uit vragen wat de klacht is en vervolgens wordt koorts behandeld als malaria, buikpijn is ofwel een urineweginfectie of een maagzweer en hoest is een luchtweginfectie. Een klinisch onderzoek is niet nodig, een stethoscoop wordt niet gebruikt. Van andere diagnostische hulpmiddelen heeft men hier nog nooit gehoord. Vaak is de medicatie die men wil voorschrijven niet voorhanden, als de patiënt geld heeft kan hij dan wel in het dorp naar een privé-apotheek. Daar moet men echter wel betalen, in tegenstelling tot hier in het health center waar alle voorzieningen volledig gratis zijn.
Wat ons betreft: in de voormiddag worden we hier ‘ingezet’ op de verschillende afdelingen (er is een prenatale zorg-afdeling, een bevallingszaal, algemene raadpleging en er is een kleine hospitalisatie-afdeling voor de mensen die te ziek zijn om naar huis te gaan). De taalbarrière is hier enorm dus we moeten ons beperken tot het personeel om informatie te winnen. Maar een klinisch onderzoek is altijd mogelijk en vandaag heb ik dan ook een hele hoop zwangere dames onderzocht, wat bijzonder interessant was. Met een foetoscoop (jaja, geen echografie hier maar een simpel toetertje op de buik!) foetale harttonen beluisteren, de ligging bepalen door middel van de handgrepen van Leopold (of toch iets wat er op lijkt): basis klinische vaardigheden oefenen! De jongste vrouw was 15, de oudste 43 en dit was hun 1e en 11e zwangerschap respectievelijk…
In de namiddag dan worden we opgevangen door meneer Apuuli. Deze zeer vriendelijke en gedreven man heeft zichzelf opgeofferd om ons ‘het leven zoals het is: het Ugandese platteland’ bij te brengen. Dat houdt in dat we uren door de bananenplantages wandelen op zoek naar families die wat vragen willen beantwoorden over hoe men hier leeft en welke gezondheidszorgvoorzieningen men heeft. COPC-week in de derde wereld, daar lijkt het nog het meeste op maar ’t is interessant om te zien hoe mensen hier leven. Bovendien zijn het aangename wandelingen en heeft hij beloofd om ons naar traditionele genezers mee te nemen, ons wat toeristische attracties hier te tonen en te begeleiden op de markt en dergelijke.
Als de kinderen in de dorpjes ons zien, rennen ze zo snel als mogelijk en al lachend en gierend en brullend naar ons toe om ‘How are you?’ te roepen. Hilariteit alom als je dan antwoordt, en ze komen al helemaal niet meer bij als je antwoordt in het Runyankole, de lokale taal. Hier neergeschreven lijkt het tafereeltje grappig, schattig of nog meer van die positieve adjectieven, maar ter plaatse en na 4 uur hetzelfde liedje, is het behoorlijk vermoeiend. (Bijzonder grappig tafereeltje: een groep kindjes was aan het spelen en een aantal van hen hadden hun gezicht met stof witter gemaakt. Zo deden ze zich voor als ‘mzungu’…)
Samengevat: in tegenstelling tot in Mbarara leren we hier weinig bij op medisch gebied, maar dat is ook niet de opzet. Bedoeling is meer om te zien wat de eerstelijngezondheidszorg en het leven in Uganda inhoudt, en ik kijk mijn ogen uit…
Zo, dit is het voor vandaag en het lijkt me meer dan genoeg. Ik hoop dat jullie het wat interessant vinden al besef ik heel goed dat een simpele beschrijving onvoldoende weergeeft hoe het hier is. Maar dat vertel ik dan wel als ik terug thuis ben. Groeten!
Zaterdagnamiddag was een prachtige, zonnige, warme dag. Aldus besloten Neda, dr. Kantosh en ik om het befaamde ‘Lake View Hotel’ te gaan bezoeken. Er is daar namelijk een zwembad en heel lekker eten en het fijne is dat ook niet-gasten daar kunnen van genieten. Een kleine extra bijdrage voor het gebruik van het zwembad en hop, het water in! Nodeloos om te zeggen dat het erg leuk was. Ook present was de vice-president van Uganda met heel zijn gevolg. Blijkt dat zijn dochter gaat trouwen met een Mbararees en dat moet natuurlijk gevierd worden. Belachelijk decadent als je de grauwe armoede in sommige dorpjes hier ziet, maar daar trekt meneer zich niets van aan. Men zou hier beter niet de ‘mzungus’ om geld vragen, maar eisen dat de eigen leiders wat meer rechtvaardigheid in de maatschappij brengen…
Dat brengt mij overigens naadloos bij het volgende onderwerp: ‘mzungu’. Het woord betekent gewoon ‘blanke’ en overal, letterlijk overal, wordt het naar je geroepen. Meestal is het goed bedoeld en loopt een hele school vol kinderen letterlijk leeg om naar de mzungu’s te gaan kijken. Soms is het ronduit geroddel en dat is minder leuk natuurlijk. En het is een raar gevoel om puur omwille je huidskleur op te vallen. Je kan je niet voorstellen dat we in het Westen ‘zwarte’ zouden roepen naar elke gekleurde medemens! Maar zoals eerder al gezegd, het is vaak goed bedoeld en niet racistisch getint (haha, getint).
Nog zeer de moeite waard om te vermelden, is onze nieuwe woonplaats. Momenteel bevinden we ons in het Primary Health Care Center in Rugazi, een onooglijk klein dorp in west-Uganda. Als de guesthouse in Mbarara een jeugdherberg was, dan is ons logement nu een Oost-Europese barak. Reeds de eerste avond was het al prijs: de stroom viel uit. Sindsdien is ze nog 2 keer uitgevallen en het lastige is dat dit meestal ’s avonds gebeurt, net op het moment dat het eten op het vuur staat. En gezien hier alles liefst zo grondig mogelijk gekookt moet worden om darminfecties te vermijden, is dat behoorlijk ‘ambetant’. Bovendien is het water hier stromend, maar ijskoud. Het grappige is, dat men simpelweg de boiler heeft afgesloten van het water. Op de vraag waarom men zoiets zou doen, had onze vriendelijke wachter Africanus (what’s in a name?) geen antwoord. Ach, elke ochtend een koude douche, da’s ook eens een ervaring he?
Proper is het hier wel, en we hebben hier een kuisvrouw die zelfs onze afwas doet (eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat we dit zelf niet mogen doen want we hebben geen afwasbak en het vuil water mag niet gewoon de badkamerleiding in).
De stage dan…Zoals de naam van het ‘hospitaal’ het al zegt, is dit een eerstelijnscentrum voor een heel gebied. En ‘eerstelijnser’ dan dit, vind je in de hele wereld niet! Er is 1 dokter en die heeft een meer administratieve functie. De diagnoses worden hier gesteld door het verplegend personeel. Een consult bestaat hier uit vragen wat de klacht is en vervolgens wordt koorts behandeld als malaria, buikpijn is ofwel een urineweginfectie of een maagzweer en hoest is een luchtweginfectie. Een klinisch onderzoek is niet nodig, een stethoscoop wordt niet gebruikt. Van andere diagnostische hulpmiddelen heeft men hier nog nooit gehoord. Vaak is de medicatie die men wil voorschrijven niet voorhanden, als de patiënt geld heeft kan hij dan wel in het dorp naar een privé-apotheek. Daar moet men echter wel betalen, in tegenstelling tot hier in het health center waar alle voorzieningen volledig gratis zijn.
Wat ons betreft: in de voormiddag worden we hier ‘ingezet’ op de verschillende afdelingen (er is een prenatale zorg-afdeling, een bevallingszaal, algemene raadpleging en er is een kleine hospitalisatie-afdeling voor de mensen die te ziek zijn om naar huis te gaan). De taalbarrière is hier enorm dus we moeten ons beperken tot het personeel om informatie te winnen. Maar een klinisch onderzoek is altijd mogelijk en vandaag heb ik dan ook een hele hoop zwangere dames onderzocht, wat bijzonder interessant was. Met een foetoscoop (jaja, geen echografie hier maar een simpel toetertje op de buik!) foetale harttonen beluisteren, de ligging bepalen door middel van de handgrepen van Leopold (of toch iets wat er op lijkt): basis klinische vaardigheden oefenen! De jongste vrouw was 15, de oudste 43 en dit was hun 1e en 11e zwangerschap respectievelijk…
In de namiddag dan worden we opgevangen door meneer Apuuli. Deze zeer vriendelijke en gedreven man heeft zichzelf opgeofferd om ons ‘het leven zoals het is: het Ugandese platteland’ bij te brengen. Dat houdt in dat we uren door de bananenplantages wandelen op zoek naar families die wat vragen willen beantwoorden over hoe men hier leeft en welke gezondheidszorgvoorzieningen men heeft. COPC-week in de derde wereld, daar lijkt het nog het meeste op maar ’t is interessant om te zien hoe mensen hier leven. Bovendien zijn het aangename wandelingen en heeft hij beloofd om ons naar traditionele genezers mee te nemen, ons wat toeristische attracties hier te tonen en te begeleiden op de markt en dergelijke.
Als de kinderen in de dorpjes ons zien, rennen ze zo snel als mogelijk en al lachend en gierend en brullend naar ons toe om ‘How are you?’ te roepen. Hilariteit alom als je dan antwoordt, en ze komen al helemaal niet meer bij als je antwoordt in het Runyankole, de lokale taal. Hier neergeschreven lijkt het tafereeltje grappig, schattig of nog meer van die positieve adjectieven, maar ter plaatse en na 4 uur hetzelfde liedje, is het behoorlijk vermoeiend. (Bijzonder grappig tafereeltje: een groep kindjes was aan het spelen en een aantal van hen hadden hun gezicht met stof witter gemaakt. Zo deden ze zich voor als ‘mzungu’…)
Samengevat: in tegenstelling tot in Mbarara leren we hier weinig bij op medisch gebied, maar dat is ook niet de opzet. Bedoeling is meer om te zien wat de eerstelijngezondheidszorg en het leven in Uganda inhoudt, en ik kijk mijn ogen uit…
Zo, dit is het voor vandaag en het lijkt me meer dan genoeg. Ik hoop dat jullie het wat interessant vinden al besef ik heel goed dat een simpele beschrijving onvoldoende weergeeft hoe het hier is. Maar dat vertel ik dan wel als ik terug thuis ben. Groeten!
Hete dagen in Mbarara
Pff, wat een hitte! Vandaag vlot de 30 graden bereikt en in de zon is het al helemaal om te stikken. Ze staat hier 's middags nog altijd praktisch loodrecht en dat merk je. We hopen hier allemaal stiekem op regen (wie had dat ooit gedacht?) want dan koelt het wat af. Ik vermoed dat onze gebeden zullen verhoord worden, want het heeft hier op een tweetal dagen na al steeds geregend.
Het is weeral donderdag maar een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen in mijn nog jonge leven heeft zich zondag voorgedaan. Samen met Neda en nog 2 mensen van Mbarara zijn we de berggorilla's gaan zien. Een fantastische ervaring! Het is moeilijk te beschrijven hoe intens je de beesten aanstaart (en vice versa) terwijl je zo dicht staat dat je hen bijna kan aanraken. De dieren bekijken je ietwat verveeld maar dan duikelt plots een kleiner exemplaar op je af omdat het wat wil dollen. Een ander laat een scheet van jewelste (Tom de zijne zijn er niets tegen) terwijl de zilverrug (het opperhoofd om het maar zo te noemen) alles overziet. Je merkt het: moeilijk om een goede impressie te geven maar neem van me aan dat dit levenservaring is om nooit meer te vergeten.
Ook nog dit weekend gezien: leeuwen die in bomen klimmen (ietwat bizar maar erg grappig om te zien), olifanten die de weg kruisen (wel 10 keer zo groot als de olifanten in de zoo), aapjes die op auto's klimmen, honderden herten in een kudde, zwart-witte ijsvogeltjes, de grens met Congo en nog veel, veel meer.
Tijdens de week ging alles zijn gewone gangetje. Niet veel speciaals te melden dus in het dagelijkse leven. Volgende week vertrekken we naar het eerstelijnscentrum in Rugazi en ik ben zeer benieuwd hoe het daar zal zijn. De reacties van de mensen hier als ze horen dat we daar naar toe gaan varieren van minzaam geglimlach over 'hoe interessant!' tot gegrinnik en 'aha, Rugazi...' Spannend!
Zo, ik ga het hierbij laten. Heel veel groeten aan allen die dit lezen!
Het is weeral donderdag maar een van de meest indrukwekkende gebeurtenissen in mijn nog jonge leven heeft zich zondag voorgedaan. Samen met Neda en nog 2 mensen van Mbarara zijn we de berggorilla's gaan zien. Een fantastische ervaring! Het is moeilijk te beschrijven hoe intens je de beesten aanstaart (en vice versa) terwijl je zo dicht staat dat je hen bijna kan aanraken. De dieren bekijken je ietwat verveeld maar dan duikelt plots een kleiner exemplaar op je af omdat het wat wil dollen. Een ander laat een scheet van jewelste (Tom de zijne zijn er niets tegen) terwijl de zilverrug (het opperhoofd om het maar zo te noemen) alles overziet. Je merkt het: moeilijk om een goede impressie te geven maar neem van me aan dat dit levenservaring is om nooit meer te vergeten.
Ook nog dit weekend gezien: leeuwen die in bomen klimmen (ietwat bizar maar erg grappig om te zien), olifanten die de weg kruisen (wel 10 keer zo groot als de olifanten in de zoo), aapjes die op auto's klimmen, honderden herten in een kudde, zwart-witte ijsvogeltjes, de grens met Congo en nog veel, veel meer.
Tijdens de week ging alles zijn gewone gangetje. Niet veel speciaals te melden dus in het dagelijkse leven. Volgende week vertrekken we naar het eerstelijnscentrum in Rugazi en ik ben zeer benieuwd hoe het daar zal zijn. De reacties van de mensen hier als ze horen dat we daar naar toe gaan varieren van minzaam geglimlach over 'hoe interessant!' tot gegrinnik en 'aha, Rugazi...' Spannend!
Zo, ik ga het hierbij laten. Heel veel groeten aan allen die dit lezen!
Einde week 2
De tweede week loopt stilaan op zijn einde, tijd voor een update op de blog. Beginnen bij het begin lijkt het meest aangewezen, daarom: de uitstap naar Lake Mburo National Park. Een kleine greep uit het aanbod: we zagen zebra’s, impala’s, buffels, topi’s (een soort herten), waterbokken, aapjes, een nijlpaard, reuzemieren, honderden vogeltjes waaronder Afrikaanse visarenden en nog veel meer. Is het nog nodig dat ik zeg dat het prachtig was?
In een minibusje (waarvan het dak open kon) werden we rondgereden in de Afrikaanse natuur en bovendien maakten we nog een wandeling met een ranger die ons allerlei interessante en minder interessante weetjes over het park en zijn bewoners wist te vertellen. Hij probeerde overigens ook al meteen Neda te versieren, maar dat is dus niet gelukt…
En natuurlijk, hoe kan het ook anders, kwamen we Nederlanders tegen. Ik weet niet hoe het komt, maar ze zijn echt overal (hoor het hem zeggen, de halfbloed!).
Met het weer hadden we echt geluk. Overdag was het prachtig weer met veel zon, maar niet al te warm. Toen we dan ’s avonds terugreden, braken de hemelsluizen open en het regende zoals ik nog maar zelden gezien heb. Typisch weer voor de tijd van het jaar hier, naar het schijnt.
Zeker ook het vermelden waard, is de elektriciteitsvoorziening. In het weekend probeert men stroom te besparen door overdag simpelweg de elektriciteit af te sluiten. Vooruitdenken is dus de boodschap en tegen vrijdagavond moeten we hier beginnen met water te koken, in de hoop voldoende gezuiverd water te hebben voor zaterdag- en zondagmiddag. ’s Avonds is er (meestal) wel terug elektriciteit, maar heel zeker ben je er niet van. Alles heeft te maken met een landelijk tekort aan elektriciteit in vergelijking met de vraag.
Daarnaast valt de stroom soms onaangekondigd uit. Aangenaam is anders, zeker als je net aan het koken bent (op een elektrisch vuur wel te verstaan). Hoelang de stroompanne duurt, hangt er dan maar van af. Een keer gebeurde het net op het moment dat we een prematuur kindje aan het reanimeren waren. Plots werd het donker en werkte de ventilator niet meer. Grappig hoor. Gelukkig duurde de panne slechts enkele seconden, maar het was wel even schrikken.
Oh ja, de actualiteit en nationale politiek. De kranten staan vol met corruptieschandalen, ministers die elkaar beschuldigen van smeerlapperij en politieagenten die misbruik maken van hun macht. Veel politiek is er niet aan. Museveni is nu al ongeveer 20 jaar alleenheerser en erg democratisch is het regime hier niet. Als men al geïnteresseerd is in de buitenwereld, dan betreft het voornamelijk de Amerikaanse presidentsverkiezingen en Oost-Afrikaanse regionale problemen. Dat is niet zo erg onlogisch uiteraard en zo wordt mijn kennis van dit deel van de wereld wat bijgespijkerd.
Dit weekend belooft weer super te worden. We plannen namelijk een uitstap naar Mgahinga National Park, waar de wereldberoemde en met uitsterven bedreigde berggorilla’s verblijven. En bovendien zouden we in de weg daarheen nog even stoppen in Ishasha National Park, waar de leeuwen in de bomen klimmen! Spannend hoor. Maar meer daarover later! Groeten!
In een minibusje (waarvan het dak open kon) werden we rondgereden in de Afrikaanse natuur en bovendien maakten we nog een wandeling met een ranger die ons allerlei interessante en minder interessante weetjes over het park en zijn bewoners wist te vertellen. Hij probeerde overigens ook al meteen Neda te versieren, maar dat is dus niet gelukt…
En natuurlijk, hoe kan het ook anders, kwamen we Nederlanders tegen. Ik weet niet hoe het komt, maar ze zijn echt overal (hoor het hem zeggen, de halfbloed!).
Met het weer hadden we echt geluk. Overdag was het prachtig weer met veel zon, maar niet al te warm. Toen we dan ’s avonds terugreden, braken de hemelsluizen open en het regende zoals ik nog maar zelden gezien heb. Typisch weer voor de tijd van het jaar hier, naar het schijnt.
Zeker ook het vermelden waard, is de elektriciteitsvoorziening. In het weekend probeert men stroom te besparen door overdag simpelweg de elektriciteit af te sluiten. Vooruitdenken is dus de boodschap en tegen vrijdagavond moeten we hier beginnen met water te koken, in de hoop voldoende gezuiverd water te hebben voor zaterdag- en zondagmiddag. ’s Avonds is er (meestal) wel terug elektriciteit, maar heel zeker ben je er niet van. Alles heeft te maken met een landelijk tekort aan elektriciteit in vergelijking met de vraag.
Daarnaast valt de stroom soms onaangekondigd uit. Aangenaam is anders, zeker als je net aan het koken bent (op een elektrisch vuur wel te verstaan). Hoelang de stroompanne duurt, hangt er dan maar van af. Een keer gebeurde het net op het moment dat we een prematuur kindje aan het reanimeren waren. Plots werd het donker en werkte de ventilator niet meer. Grappig hoor. Gelukkig duurde de panne slechts enkele seconden, maar het was wel even schrikken.
Oh ja, de actualiteit en nationale politiek. De kranten staan vol met corruptieschandalen, ministers die elkaar beschuldigen van smeerlapperij en politieagenten die misbruik maken van hun macht. Veel politiek is er niet aan. Museveni is nu al ongeveer 20 jaar alleenheerser en erg democratisch is het regime hier niet. Als men al geïnteresseerd is in de buitenwereld, dan betreft het voornamelijk de Amerikaanse presidentsverkiezingen en Oost-Afrikaanse regionale problemen. Dat is niet zo erg onlogisch uiteraard en zo wordt mijn kennis van dit deel van de wereld wat bijgespijkerd.
Dit weekend belooft weer super te worden. We plannen namelijk een uitstap naar Mgahinga National Park, waar de wereldberoemde en met uitsterven bedreigde berggorilla’s verblijven. En bovendien zouden we in de weg daarheen nog even stoppen in Ishasha National Park, waar de leeuwen in de bomen klimmen! Spannend hoor. Maar meer daarover later! Groeten!
De eerste week
Met grote vreugde kan ik u allen melden: de universiteit van Mbarara heeft sinds gisteren weer internet tot haar beschikking! De voorbije dagen lag het hier namelijk plat (of toch het grootste deel van de dag) en dus waren we ietwat van de gemondialiseerde buitenwereld afgesloten. Enfin, alles werkt weer naar behoren en dus volgt hier een verslag van de voorbije week.
Het belangrijkste eerst en dat is in dit geval de stage. Het aantal ondervoede kinderen is hier schrikbarend hoog, in feite is dit de eerste keer dat ik ondervoede kinderen in levende (nou ja, levend is een groot woord) lijve zie. De kindjes zien er vaak een paar weken uit of hoogstens een maand of drie maar bij navraag blijken ze dan bijna een jaar oud te zijn. Helemaal uitgedroogd met armpjes van amper 11 cm diameter, de ogen ingezonken en volledig apathisch. En anders hebben ze wel malaria of een longonsteking, al dan niet gecombineerd met een HIV-infectie. De vliegen kruipen nog net niet over hun gezichtje, maar erg veel scheelt het niet. En hoewel ze hier echt wel hun best doen, ontbreekt het hen aan diagnostische en therapeutische middelen om de kinderen te helpen. Het is een beetje dweilen met de kraan wagenwijd open...
Echter, het is hier niet al ellende wat de klok slaat! Zoals reeds eerder vermeld, zijn de huisgenoten echt wel erg leuk. Zo hebben we besloten om morgen tesamen een nationaal park te bezoeken hier in de buurt: het Mburo National Park. Het schijnt een van de mooiste parken te zijn van Uganda, dus ik hoop dat het deze belofte waarmaakt. Misschien zien we wel wat olifanten of impala's of zo. Zondag gaan we dan eens kijken naar een hotel hier in de buurt: het schijnt dat ze een zwembad hebben waar niet-hotelgasten, mits een kleine fooi, ook mogen zwemmen. Ik hoop maar dat het mooi weer is.
De studenten hier beginnen ons te kennen, en omgekeerd. Ze zijn oh zo vriendelijk maar ook wel wat verlegen precies. Nu ja, da's misschien gewoon de manier van doen want gosh, wat praten ze hier stil en langzaam! Je moet echt actief luisteren en je best doen. En ze hebben een erg grappige manier van 'ja' zeggen: een lang gerekt, diep 'hmmm' en dan enkele seconden niets. Dan denk ik dat ze me niet verstaan hebben en net op het moment dat ik mijn vraag wil herhalen, antwoorden ze heel erg stil. Zelfs simpel communiceren is anders in Afrika :-)
Het wordt hier heel donker en de donder knalt al dus ik vrees dat ik door de plenzende regen naar huis zal mogen lopen. Tot een volgende keer!
Het belangrijkste eerst en dat is in dit geval de stage. Het aantal ondervoede kinderen is hier schrikbarend hoog, in feite is dit de eerste keer dat ik ondervoede kinderen in levende (nou ja, levend is een groot woord) lijve zie. De kindjes zien er vaak een paar weken uit of hoogstens een maand of drie maar bij navraag blijken ze dan bijna een jaar oud te zijn. Helemaal uitgedroogd met armpjes van amper 11 cm diameter, de ogen ingezonken en volledig apathisch. En anders hebben ze wel malaria of een longonsteking, al dan niet gecombineerd met een HIV-infectie. De vliegen kruipen nog net niet over hun gezichtje, maar erg veel scheelt het niet. En hoewel ze hier echt wel hun best doen, ontbreekt het hen aan diagnostische en therapeutische middelen om de kinderen te helpen. Het is een beetje dweilen met de kraan wagenwijd open...
Echter, het is hier niet al ellende wat de klok slaat! Zoals reeds eerder vermeld, zijn de huisgenoten echt wel erg leuk. Zo hebben we besloten om morgen tesamen een nationaal park te bezoeken hier in de buurt: het Mburo National Park. Het schijnt een van de mooiste parken te zijn van Uganda, dus ik hoop dat het deze belofte waarmaakt. Misschien zien we wel wat olifanten of impala's of zo. Zondag gaan we dan eens kijken naar een hotel hier in de buurt: het schijnt dat ze een zwembad hebben waar niet-hotelgasten, mits een kleine fooi, ook mogen zwemmen. Ik hoop maar dat het mooi weer is.
De studenten hier beginnen ons te kennen, en omgekeerd. Ze zijn oh zo vriendelijk maar ook wel wat verlegen precies. Nu ja, da's misschien gewoon de manier van doen want gosh, wat praten ze hier stil en langzaam! Je moet echt actief luisteren en je best doen. En ze hebben een erg grappige manier van 'ja' zeggen: een lang gerekt, diep 'hmmm' en dan enkele seconden niets. Dan denk ik dat ze me niet verstaan hebben en net op het moment dat ik mijn vraag wil herhalen, antwoorden ze heel erg stil. Zelfs simpel communiceren is anders in Afrika :-)
Het wordt hier heel donker en de donder knalt al dus ik vrees dat ik door de plenzende regen naar huis zal mogen lopen. Tot een volgende keer!
Een eerste indruk
Zo, live from Mbarara University: Adriaan speaking!
Allereerst, wat meer informatie over onze verblijfplaats. Na onze vlucht uit Brussel kwamen we in Entebbe, waar we werden opgehaald door een chauffeur van het hotel. Iedereen is hier vriendelijk en behulpzaam, dat was wel aangenaam. De dag erop werden we weer opgehaald door iemand van de universiteit die ons naar Mbarara bracht. Het werd rijden door Afrika zoals je't kent van op tv...Putten in de weg, overal voetgangers, fietsers, brommertjes en bussen. Levensgevaarlijk soms, maar dat hoort er bij. Die nacht en de nacht erop sliepen we in de University Inn, een hotelletje dat de decaan voor ons geregeld had. Vandaag dan zijn we verhuisd naar een definitievere locatie: de guesthouse van de universiteit. Aangename kamer, gezellige living, leuke en ruime keuken met bovenal nog een poetsvrouw er bij ook! Geen luxueuze dingen verwachten, het lijkt qua comfort op een goed uitgeruste jeugdherberg maar daar heb ik ervaring mee en het deert me niet. Neda en ik hebben nu een aparte kamer - in tegenstelling tot de voorbije 2 nachten - en dat is wel nog net zo comfortabel.
Heel erg plezant ook nog is het feit dat er 3 dokters wonen ook: 2 Britten en een Canadese Pool die hier voor een viertal weken komen werken. Het zijn echte oude kolonialen, zo van die mensen die hun leven hebben gegeven voor Afrika en nooit meer echt zullen aarden bij ons. Het zien er aangename mensen uit en ik veronderstel dat ze ons nog heel wat zullen kunnen leren, zowel op gebied van leven in Afrika als op gebied van geneeskunde in Afrika.
Want, deeltje 2: de stage. Eerst staan we 3 weken op de pediatrie in het ziekenhuis hier. Vervolgens gaan we 4 weken naar het eerstelijnscentrum in Rugazi, daarna terug in Mbarara voor gynaecologie/obstetrie en interne geneeskunde. Het belooft erg interessant te worden, ze hebben hier namelijk een cool systeem van lesgeven. Elke ochtend komen de studenten geneeskunde op hun dienst toe en overlopen de patienten zelfstandig (ik vind geen umlaut op dit toetsenbord). Nadat dit gebeurd is, komt een assistent patient per patient bespreken met de hele groep er rond en worden vragen gesteld (zoals bijvoorbeeld: waarom dacht de student dat dit hartfalen was en waarom kon het dat niet zijn?). Praktijk aan het bed, op hoog niveau en met interessante pathologieen. Bovendien liggen hier tientallen baby's (met moeder op de grond ernaast) in een zaaltje dat bij ons 5 mensen zou bevatten. Soms liggen er 2 kindjes in 1 bed, gewoon wegens plaatsgebrek.
Het ziekenhuis telt 10 volwaardige artsen en bedient zo'n 2.5 miljoen (jaja, je leest het goed) mensen in de omgeving. Ze krijgen hier bij aankomst standaard antibiotica (ceftriaxone in de meerderheid van de gevallen) en anti-malariamedicatie, er is hier geen ct-scan in de buurt en als het onweert valt de stroom soms uit. Dit is mijn eerste indruk na een halve voormiddag stage, later nog wel meer hierover. In elk geval: chaotisch is een woord dat het dichtste bij komt, maar dramatisch is een mooie tweede.
Vervolgens: het weer, de omgeving en de natuur. Prachtig...Tientallen vogelsoorten met de meest vreemde roep en vederdak. Elke dag warm en vochtig en, gezien het regenseizoen hier zowat begonnen is: een magnifieke plensbui in de ochtend. Liters water veranderen de sowieso al slecht onderhouden wegen in ware modderbaden. De mensen rijden in van die Toyota 4 x 4 pick-up's die de VN altijd gebruiken en dat is nodig (Je hebt hier natuurlijk honderden andere auto's, maar deze lijken me toch het handigst.) Putten tot 30 centimeter diep zijn meer standaard dan uitzondering en op de meeste wegen ligt geen asfalt.
Verdorie, ik moet hier stoppen, het is rijtje schuiven. Bij deze een eerste indruk, ik laat snel nog iets weten. Groeten!!
Allereerst, wat meer informatie over onze verblijfplaats. Na onze vlucht uit Brussel kwamen we in Entebbe, waar we werden opgehaald door een chauffeur van het hotel. Iedereen is hier vriendelijk en behulpzaam, dat was wel aangenaam. De dag erop werden we weer opgehaald door iemand van de universiteit die ons naar Mbarara bracht. Het werd rijden door Afrika zoals je't kent van op tv...Putten in de weg, overal voetgangers, fietsers, brommertjes en bussen. Levensgevaarlijk soms, maar dat hoort er bij. Die nacht en de nacht erop sliepen we in de University Inn, een hotelletje dat de decaan voor ons geregeld had. Vandaag dan zijn we verhuisd naar een definitievere locatie: de guesthouse van de universiteit. Aangename kamer, gezellige living, leuke en ruime keuken met bovenal nog een poetsvrouw er bij ook! Geen luxueuze dingen verwachten, het lijkt qua comfort op een goed uitgeruste jeugdherberg maar daar heb ik ervaring mee en het deert me niet. Neda en ik hebben nu een aparte kamer - in tegenstelling tot de voorbije 2 nachten - en dat is wel nog net zo comfortabel.
Heel erg plezant ook nog is het feit dat er 3 dokters wonen ook: 2 Britten en een Canadese Pool die hier voor een viertal weken komen werken. Het zijn echte oude kolonialen, zo van die mensen die hun leven hebben gegeven voor Afrika en nooit meer echt zullen aarden bij ons. Het zien er aangename mensen uit en ik veronderstel dat ze ons nog heel wat zullen kunnen leren, zowel op gebied van leven in Afrika als op gebied van geneeskunde in Afrika.
Want, deeltje 2: de stage. Eerst staan we 3 weken op de pediatrie in het ziekenhuis hier. Vervolgens gaan we 4 weken naar het eerstelijnscentrum in Rugazi, daarna terug in Mbarara voor gynaecologie/obstetrie en interne geneeskunde. Het belooft erg interessant te worden, ze hebben hier namelijk een cool systeem van lesgeven. Elke ochtend komen de studenten geneeskunde op hun dienst toe en overlopen de patienten zelfstandig (ik vind geen umlaut op dit toetsenbord). Nadat dit gebeurd is, komt een assistent patient per patient bespreken met de hele groep er rond en worden vragen gesteld (zoals bijvoorbeeld: waarom dacht de student dat dit hartfalen was en waarom kon het dat niet zijn?). Praktijk aan het bed, op hoog niveau en met interessante pathologieen. Bovendien liggen hier tientallen baby's (met moeder op de grond ernaast) in een zaaltje dat bij ons 5 mensen zou bevatten. Soms liggen er 2 kindjes in 1 bed, gewoon wegens plaatsgebrek.
Het ziekenhuis telt 10 volwaardige artsen en bedient zo'n 2.5 miljoen (jaja, je leest het goed) mensen in de omgeving. Ze krijgen hier bij aankomst standaard antibiotica (ceftriaxone in de meerderheid van de gevallen) en anti-malariamedicatie, er is hier geen ct-scan in de buurt en als het onweert valt de stroom soms uit. Dit is mijn eerste indruk na een halve voormiddag stage, later nog wel meer hierover. In elk geval: chaotisch is een woord dat het dichtste bij komt, maar dramatisch is een mooie tweede.
Vervolgens: het weer, de omgeving en de natuur. Prachtig...Tientallen vogelsoorten met de meest vreemde roep en vederdak. Elke dag warm en vochtig en, gezien het regenseizoen hier zowat begonnen is: een magnifieke plensbui in de ochtend. Liters water veranderen de sowieso al slecht onderhouden wegen in ware modderbaden. De mensen rijden in van die Toyota 4 x 4 pick-up's die de VN altijd gebruiken en dat is nodig (Je hebt hier natuurlijk honderden andere auto's, maar deze lijken me toch het handigst.) Putten tot 30 centimeter diep zijn meer standaard dan uitzondering en op de meeste wegen ligt geen asfalt.
Verdorie, ik moet hier stoppen, het is rijtje schuiven. Bij deze een eerste indruk, ik laat snel nog iets weten. Groeten!!
Bijna vertrekkensklaar
Wat spannend zeg, mijn eerste bericht op deze blog. Of op eender welke blog eigenlijk. En dan moet ik onmiddellijk en zeer van harte Willem bedanken. Hij heeft de schitterende lay-out van deze blog verzorgd en zoals jullie zien is dat bijzonder goed gelukt. Wat een grap, zo'n parodie! In elk geval: Willem, hartelijk dank voor je werk!
De voorbije dagen waren een fijne mengeling van voorbereidingen maken, boodschappen doen en wat vakantie. Erg aangenaam allemaal, met als hoogtepunt een lekker etentje met de familie in ons eigenste Wannegems toprestaurant "De Hermelijn". Trouwens een echte aanrader als je in de buurt bent! Het werd een gezellige avond waarbij iedereen eens rustig kon bijpraten en afscheid nemen...
Tja, dan kan ik nu overgaan tot het nieuws heet van de naald: ik ben vertrekkensklaar. De valiezen zijn gemaakt, alles zit er in. Samen wegen ze ongeveer 40 kilogram, wat mij nog wat ruimte geeft om souvenirtjes voor jullie mee te nemen (grapje :-)) De twee kolossen staan nu in de gang en wachten al gespannen af om te vliegen.
De planning voor de komende dagen, gaat als volgt: vanmiddag nog even naar Gent om de laatste universiteitspapieren af te geven, pasfoto's te maken en natuurlijk vanavond naar de Student Kick Off te gaan! Morgen mijn laatste dagje vakantie en dan vrijdag het vertrek. Neda en ik vliegen om 10u40 en doen er zo'n 9 uur over. Daar aangekomen zouden we worden opgehaald door het hotel, die nacht slapen we in Entebbe. Pal op de evenaar en bijna 23 september, ik zal de zon misschien wel volledig in het zenit zien!
Zaterdag dan naar Kampala, alwaar een man van de universiteit ons naar Mbarara zal brengen. Verder heb ik nog geen goed zicht op wat er dan zal gebeuren, maar vast staat wel dat ze al uitkijken naar onze komst.
Ik heb net even gekeken voor de weersvoorspellingen daar en in Mbarara is het de komende dagen heerlijk warm met temperaturen tot 25 à 30 °C en nachttemperaturen rond de 15 °C. Hmm, Afrika, here we come!!
De voorbije dagen waren een fijne mengeling van voorbereidingen maken, boodschappen doen en wat vakantie. Erg aangenaam allemaal, met als hoogtepunt een lekker etentje met de familie in ons eigenste Wannegems toprestaurant "De Hermelijn". Trouwens een echte aanrader als je in de buurt bent! Het werd een gezellige avond waarbij iedereen eens rustig kon bijpraten en afscheid nemen...
Tja, dan kan ik nu overgaan tot het nieuws heet van de naald: ik ben vertrekkensklaar. De valiezen zijn gemaakt, alles zit er in. Samen wegen ze ongeveer 40 kilogram, wat mij nog wat ruimte geeft om souvenirtjes voor jullie mee te nemen (grapje :-)) De twee kolossen staan nu in de gang en wachten al gespannen af om te vliegen.
De planning voor de komende dagen, gaat als volgt: vanmiddag nog even naar Gent om de laatste universiteitspapieren af te geven, pasfoto's te maken en natuurlijk vanavond naar de Student Kick Off te gaan! Morgen mijn laatste dagje vakantie en dan vrijdag het vertrek. Neda en ik vliegen om 10u40 en doen er zo'n 9 uur over. Daar aangekomen zouden we worden opgehaald door het hotel, die nacht slapen we in Entebbe. Pal op de evenaar en bijna 23 september, ik zal de zon misschien wel volledig in het zenit zien!
Zaterdag dan naar Kampala, alwaar een man van de universiteit ons naar Mbarara zal brengen. Verder heb ik nog geen goed zicht op wat er dan zal gebeuren, maar vast staat wel dat ze al uitkijken naar onze komst.
Ik heb net even gekeken voor de weersvoorspellingen daar en in Mbarara is het de komende dagen heerlijk warm met temperaturen tot 25 à 30 °C en nachttemperaturen rond de 15 °C. Hmm, Afrika, here we come!!
Abonneren op:
Posts (Atom)