Rugazi, week 2

Allereerst, voor ik het vergeet: hartelijk dank aan al die mensen die me op de een of andere manier een gelukkige verjaardag hebben gewenst! Leuk om hier in de wildernis verjaardagswensen te krijgen. Neda heeft me gisteren verwend: al van bij het ontbijt waren er pannekoeken (wat een heuse heksentoer is, hier pannekoeken bakken), en gedurende de dag heeft ze er onrechtstreeks voor gezorgd dat ons programma danig ingekort werd zodat we konden genieten van een rustig avondje met een lekker glas Waragi (de plaatselijke bananengin, al is het meer gin dan banaan) Een geslaagde dag en bovendien een verjaardag die ik niet licht zal vergeten...
Aan al degene die de heuglijke dag vergeten zijn: FOEI!!

Maar laat ik ook maar even vertellen over ons verblijf hier. Ik heb er mijn eerste emotionele moment op zitten en dat was vorige zaterdag. Een organisatie die zich inzet voor de noden van AIDS-wezen hier, had die dag uitgekozen om zijn 'leden' te verwennen. Een tweehonderdtal kindjes, van 3 tot 17 jaar, allemaal wees en bijna allemaal HIV-positief, werden een hele dag ge-entertaind, gevoed en medisch gekeurd. Wat een lieve kindjes allemaal en wat een onzekere, zelfs zeer twijfelachtige toekomst hebben ze! Het werd een fantastische dag, voor hen en voor ons, maar ergens in mijn achterhoofd blijft het hangen dat de meesten van hen hun 24e verjaardag nooit zullen vieren...

Geen nood, deze blog wordt geen waterval aan tranen. De dag erop, zondag dus, zijn Neda en ik gaan wandelen door de streek. Er was ons verteld van een luxueus resort, zo'n 6 kilometer van hier en we zouden geen verwende Westerlingen zijn of we gingen er naar toe. Een zwembad gelegen op een soort klif met uitzicht op de Rift Valley, heerlijk en overvloedig eten en drinken, prachtig weer,... U merkt het: zondag was een schitterende uitrust-dag en we hebben genoten!

De rest van de week ging tot nog toe gewoon zijn gangetje, al is het volgende nog wel de moeite van het vermelden waard. Toen we gisteren rond de middag eens een kijkje gingen nemen in het verloskwartier (je weet nooit of er toevallig geen werk te doen is), lagen daar 2 vrouwen op tafel. Elk op een aparte tafel natuurlijk, maar in gynaecologische houding broederlijk naast elkaar. Menselijk geluk en leed waren nog nooit zo dicht bijeen: de ene vrouw had een abortus, de ander kreeg een gezond kind. Onmiddellijk na de geboorte van het kindje, moest de kersverse moeder weg om plaats te maken voor een volgende bevalling. Hup, van de tafel en al steunend naar haar kraambed. 't Is soms echt te gek voor woorden. Nood breekt wet, zegt men. Wel, de nood is hier vaak zeer hoog...

Het schijnt dat men hier niet zo ver vandaan aan het vechten is, met name in Congo. Wees gerust: wij weten hier van niks (dat is inderdaad een geruststelling) en er is hier in de verste verte geen teken van onrust of onveiligheid. 't Is maar dat u het weet.

Wat zijn de plannen? Dit weekend bezoeken we het meest bezochte national park van Oeganda: Queen Elisabeth National Park. Wederom zal ik kunnen berichten van de prachtige natuurwonderen en de wilde dieren die ik zal zien, althans dat hoop ik toch. En als afsluiter nog een klein detail voor de ornithologen onder ons: de zwaluwen, die in Belgie nu al een hele poos vertrokken zijn, zijn hier gisteren aangekomen en zijn nu druk bezig met een nestje te bouwen, vlak onder ons raam. Grappig he?

Vele groeten uit Oeganda en tot blogs!