Een eerste indruk

Zo, live from Mbarara University: Adriaan speaking!

Allereerst, wat meer informatie over onze verblijfplaats. Na onze vlucht uit Brussel kwamen we in Entebbe, waar we werden opgehaald door een chauffeur van het hotel. Iedereen is hier vriendelijk en behulpzaam, dat was wel aangenaam. De dag erop werden we weer opgehaald door iemand van de universiteit die ons naar Mbarara bracht. Het werd rijden door Afrika zoals je't kent van op tv...Putten in de weg, overal voetgangers, fietsers, brommertjes en bussen. Levensgevaarlijk soms, maar dat hoort er bij. Die nacht en de nacht erop sliepen we in de University Inn, een hotelletje dat de decaan voor ons geregeld had. Vandaag dan zijn we verhuisd naar een definitievere locatie: de guesthouse van de universiteit. Aangename kamer, gezellige living, leuke en ruime keuken met bovenal nog een poetsvrouw er bij ook! Geen luxueuze dingen verwachten, het lijkt qua comfort op een goed uitgeruste jeugdherberg maar daar heb ik ervaring mee en het deert me niet. Neda en ik hebben nu een aparte kamer - in tegenstelling tot de voorbije 2 nachten - en dat is wel nog net zo comfortabel.
Heel erg plezant ook nog is het feit dat er 3 dokters wonen ook: 2 Britten en een Canadese Pool die hier voor een viertal weken komen werken. Het zijn echte oude kolonialen, zo van die mensen die hun leven hebben gegeven voor Afrika en nooit meer echt zullen aarden bij ons. Het zien er aangename mensen uit en ik veronderstel dat ze ons nog heel wat zullen kunnen leren, zowel op gebied van leven in Afrika als op gebied van geneeskunde in Afrika.

Want, deeltje 2: de stage. Eerst staan we 3 weken op de pediatrie in het ziekenhuis hier. Vervolgens gaan we 4 weken naar het eerstelijnscentrum in Rugazi, daarna terug in Mbarara voor gynaecologie/obstetrie en interne geneeskunde. Het belooft erg interessant te worden, ze hebben hier namelijk een cool systeem van lesgeven. Elke ochtend komen de studenten geneeskunde op hun dienst toe en overlopen de patienten zelfstandig (ik vind geen umlaut op dit toetsenbord). Nadat dit gebeurd is, komt een assistent patient per patient bespreken met de hele groep er rond en worden vragen gesteld (zoals bijvoorbeeld: waarom dacht de student dat dit hartfalen was en waarom kon het dat niet zijn?). Praktijk aan het bed, op hoog niveau en met interessante pathologieen. Bovendien liggen hier tientallen baby's (met moeder op de grond ernaast) in een zaaltje dat bij ons 5 mensen zou bevatten. Soms liggen er 2 kindjes in 1 bed, gewoon wegens plaatsgebrek.
Het ziekenhuis telt 10 volwaardige artsen en bedient zo'n 2.5 miljoen (jaja, je leest het goed) mensen in de omgeving. Ze krijgen hier bij aankomst standaard antibiotica (ceftriaxone in de meerderheid van de gevallen) en anti-malariamedicatie, er is hier geen ct-scan in de buurt en als het onweert valt de stroom soms uit. Dit is mijn eerste indruk na een halve voormiddag stage, later nog wel meer hierover. In elk geval: chaotisch is een woord dat het dichtste bij komt, maar dramatisch is een mooie tweede.

Vervolgens: het weer, de omgeving en de natuur. Prachtig...Tientallen vogelsoorten met de meest vreemde roep en vederdak. Elke dag warm en vochtig en, gezien het regenseizoen hier zowat begonnen is: een magnifieke plensbui in de ochtend. Liters water veranderen de sowieso al slecht onderhouden wegen in ware modderbaden. De mensen rijden in van die Toyota 4 x 4 pick-up's die de VN altijd gebruiken en dat is nodig (Je hebt hier natuurlijk honderden andere auto's, maar deze lijken me toch het handigst.) Putten tot 30 centimeter diep zijn meer standaard dan uitzondering en op de meeste wegen ligt geen asfalt.

Verdorie, ik moet hier stoppen, het is rijtje schuiven. Bij deze een eerste indruk, ik laat snel nog iets weten. Groeten!!