Sinds Kerstavond ben ik inderdaad terug thuis. Veilig geland na een aangename vlucht, geen problemen met douane of andere instellingen en daar stond mama mij al op te wachten. Samen naar huis gereden, een zeer prettig weerzien met de rest van de familie en dan Kerstavond gevierd. Het enige minpunt is de vervelende ziekte waar ik dan de rest van de dagen mee zat opgescheept en die me toch wel een drietal dagen grotendeels aan bed of de zetel gekluisterd heeft. Nu voel ik me ondertussen al weer heel wat beter, gelukkig maar.
Wat me hier opvalt? Het is hier ijskoud. Geboren en getogen in België weet ik natuurlijk wel dat vriestemperaturen rond Nieuwjaar niet abnormaal zijn, maar brrr zo koud voelden ze nog nooit. De berijmde velden, de kale bomen,...het is allemaal zo gewoon en toch zo anders dan daar. Fascinerend! Het klimaat hier, met zijn afwisselende seizoenen, het is toch zo mooi.
En dan de luxe. Hemelse zaligheid, niet meer water te hoeven koken voor te drinken. Uit de koelkast zomaar yoghurtjes kunnen nemen. Een bed zonder muskietennet waar je in verstrikt raakt als het donker is. Een televisie met flitsende nieuwsbeelden. Een open haard, tapijten en een kerstboom. Teveel om op te noemen natuurlijk en het is allemaal zo anders dan in Uganda.
Na dit korte berichtje, kan ik deze blog afsluiten. Ik hoop dat jullie het wat interessant vonden, allemaal bedankt om te volgen en voor het leuke en bemoedigende commentaar! Tot in 2009!
Aftellen...
Jaja, inderdaad, het loopt hier stilaan op zijn einde! Nog maar een paar dagen in het ziekenhuis en dan dinsdagnacht het vliegtuig op. Het is een dubbel gevoel: enerzijds kijk ik er erg naar uit om terug thuis te zijn, anderzijds is het hier zo aangenaam en interessant dat ik het erg zal missen! De warmte en de zon (het regenseizoen lijkt voorbij), het speciale eten, de vriendelijke mensen, en nog zoveel meer! Meer waarschijnlijk dan niet, kom ik nog wel eens terug. Misschien als arts, misschien als toerist, wie zal het zeggen?
Het wordt hier wat spannend in het ziekenhuis. Aan de grens met Congo zou er een cholera-uitbraak zijn en een aantal van die gevallen komen naar hier. Gisteren hadden we 'misschien' een cholera-geval, alleen: voor men uitsluitsel kon brengen, was het meisje al overleden. Was het nu een 'gewone' buikinfectie of cholera? Men vreest een toevloed aan cholera-patienten en er is nog steeds een tekort aan handschoenen, naalden, medicatie,...De dienst inwendige geneeskunde bereidt zich voor door een 'plan of action' op te stellen met een isolatie-ruimte en aparte shifts, en wacht men voorlopig af.
Op de dienst gynaecologie kwam het maandag bijna tot een staking omdat men het beu is om patienten die dringend een keizersnede nodig hebben, te zeggen dat er geen steriele handschoenen, naalden voor verdoving of hechtingsdraad aanwezig is. Men heeft besloten om toch maar gewoon door te werken met de middelen die men heeft en officieel klacht in te dienen.
(Overigens: het tekort aan materiaal is voor een groot stuk te wijten aan corruptie en de vorige minister van gezondheidszorg, die het geld bestemd voor de bevoorrading van ziekenhuizen in zijn eigen zak zou hebben gestoken...)
In onze Guesthouse hebben we ondertussen afscheid genomen van onze medestudenten. Het was een erg plezant feestje en daardoor zijn we ook eens in de enige 'club' geweest die Mbarara rijk is. Weinig te beleven, althans dat vond ik toch. Maar je moet er toch op zijn minst 1 keer naar toe gaan, niet?
'k Ga het hier bij laten. Groeten uit Uganda!
Het wordt hier wat spannend in het ziekenhuis. Aan de grens met Congo zou er een cholera-uitbraak zijn en een aantal van die gevallen komen naar hier. Gisteren hadden we 'misschien' een cholera-geval, alleen: voor men uitsluitsel kon brengen, was het meisje al overleden. Was het nu een 'gewone' buikinfectie of cholera? Men vreest een toevloed aan cholera-patienten en er is nog steeds een tekort aan handschoenen, naalden, medicatie,...De dienst inwendige geneeskunde bereidt zich voor door een 'plan of action' op te stellen met een isolatie-ruimte en aparte shifts, en wacht men voorlopig af.
Op de dienst gynaecologie kwam het maandag bijna tot een staking omdat men het beu is om patienten die dringend een keizersnede nodig hebben, te zeggen dat er geen steriele handschoenen, naalden voor verdoving of hechtingsdraad aanwezig is. Men heeft besloten om toch maar gewoon door te werken met de middelen die men heeft en officieel klacht in te dienen.
(Overigens: het tekort aan materiaal is voor een groot stuk te wijten aan corruptie en de vorige minister van gezondheidszorg, die het geld bestemd voor de bevoorrading van ziekenhuizen in zijn eigen zak zou hebben gestoken...)
In onze Guesthouse hebben we ondertussen afscheid genomen van onze medestudenten. Het was een erg plezant feestje en daardoor zijn we ook eens in de enige 'club' geweest die Mbarara rijk is. Weinig te beleven, althans dat vond ik toch. Maar je moet er toch op zijn minst 1 keer naar toe gaan, niet?
'k Ga het hier bij laten. Groeten uit Uganda!
Geen nieuws is goed nieuws?
Agandi! (Wat zoveel wil zeggen als: "hoe gaat het met je?") Met ons gaat alles goed. Gisteren was ik wat ziekjes (och, die arme jongen toch...) maar na een goede nachtrust ben ik weer (bijna) 'in ottima forma' en ik dacht: laat ik maar eventjes deze blog updaten.
Op dit moment hebben de medestudenten hun laatste examen en kunnen wij niets anders doen dan in de weg lopen in het ziekenhuis, dus hebben we onszelf een dagje vrijaf gegund. In de namiddag hebben we ze dan allemaal uitgenodigd om een afscheidsdrink te komen nuttigen in ons huisje. Pannekoeken en bier, is dat geen grootse combinatie?
Er is anders weinig nieuws te melden. Alles gaat zijn gewone gangetje en 't is hier plezant vertoeven. Op de stage zijn er elke dag interessante gevallen maar daar heb ik het al over gehad. Enkel dit nog: het is hier het seizoen van de sprinkhanen. LEKKER!! Ze zijn knapperig en wat vettig tegelijk en zijn echt iets om te proberen. Naar het schijnt bewaren ze op zijn minst een paar dagen, dus ik weet al wat er op het aperitief zal staan op Kerstavond...
Nog een tweetal weekjes hier en dan vliegen we terug. Ik zie er naar uit om jullie allemaal terug te zien! Vele groeten uit Uganda1
Op dit moment hebben de medestudenten hun laatste examen en kunnen wij niets anders doen dan in de weg lopen in het ziekenhuis, dus hebben we onszelf een dagje vrijaf gegund. In de namiddag hebben we ze dan allemaal uitgenodigd om een afscheidsdrink te komen nuttigen in ons huisje. Pannekoeken en bier, is dat geen grootse combinatie?
Er is anders weinig nieuws te melden. Alles gaat zijn gewone gangetje en 't is hier plezant vertoeven. Op de stage zijn er elke dag interessante gevallen maar daar heb ik het al over gehad. Enkel dit nog: het is hier het seizoen van de sprinkhanen. LEKKER!! Ze zijn knapperig en wat vettig tegelijk en zijn echt iets om te proberen. Naar het schijnt bewaren ze op zijn minst een paar dagen, dus ik weet al wat er op het aperitief zal staan op Kerstavond...
Nog een tweetal weekjes hier en dan vliegen we terug. Ik zie er naar uit om jullie allemaal terug te zien! Vele groeten uit Uganda1
Rwanda of de Trip der Duizend Tegenslagen
Laat ik, alvorens te beginnen aan het titelonderwerp, eerst mijn andere wedervaringen hier opschrijven. We stonden sinds begin vorige week op de afdeling 'Inwendige geneeskunde', verreweg medisch gezien het interessantste deel van mijn stages hier. Zieken in vergevorderde stadia van hun aandoening, ziekten die bij ons niet of bij niet meer voorkomen, omstandigheden waar een Westers arts zich niet in ziet werken en nog veel meer. HIV/AIDS is natuurlijk een belangrijk thema in al zijn facetten, maar ook andere aandoeningen zoals tuberculose, dysenterie en tropische infecties in alle vormen spreken tot de verbeelding. Het ligt hier allemaal onder en boven en naast elkaar (soms zijn zelfs de boven en onder letterlijk te nemen gezien het tekort aan bedden en matrassen...). Op deze dienst, in een universitair ziekenhuis, was er tot voor kort een gebrek aan naalden en spuiten en medicatie is nog steeds niet altijd voorradig. Kortom, het is bijzonder interessant werken en, ook al verbaast velen dat misschien, ik vind het nog leuk ook!
Bovendien zijn de studenten die op de dienst staan, dezelfde als de studenten die op de pediatrie stonden als wij er waren. Dat maakt het handig en aangenaam en we hebben een goed contact met hen. Ze merken het op als we er niet zijn (hoewel dat natuurlijk niet vaak voorkomt) en vragen raad als ze iets niet weten (en wij ook aan hen, in het omgekeerde geval). Het enige verschil is dat zij eind deze week examen hebben en wij niet. Hehehe...
Dan, de Rwanda-trip. Op vrijdag vertrokken Teralynn (een Canadese die ook in de University Guesthouse woont) en ik op weg naar Kigali (Neda had geen zin om mee te gaan en wou een rustig weekend in Mbarara spenderen). Het plan was om daar aan te komen, Kigali te bezoeken, op zondag dan de Genocide Memorials te bekijken en op maandag terug te komen via een omweg naar een meer dat naar het schijnt bijzonder mooi gelegen was. Goed plan!
Na oponthoud aan de Rwandese grens, waarbij we getrakteerd werden op een pracht van een omkoping van een grens-official om mijn visum te krijgen, reden we door naar Kigali. Het was donker toen we aankwamen. We wisten niet waar we waren, we hadden geen (Rwandees) geld en wisten niet waar we heen zouden gaan. Gelukkig was daar een bijzonder vriendelijke student die ons hielp en zo raakten we alsnog in de 'One Love Guesthouse', gerund door een NGO (en dus geen bordeel zoals sommigen onder jullie wel zouden durven denken!). Helaas pindakaas was er net een bar geopend vlakbij die ter ere van zijn opening luide feestjes organiseerde, zodat we tot half zeven in de ochtend geen oog dicht deden.
Omwille van het bovenstaande feestgedruis hadden Teralynn en ik besloten One Love tot One Night te herdopen en we vertrokken op zoek naar een ander hotel. Niemand op straat, geen auto's te bekennen. Enkel hier en daar wat politie-mensen die wat raar keken als we langsliepen maar verder niets. Toen we uiteindelijk, na veel vruchteloos aankloppen en bellen, een ander hotel vonden, kwam daar het antwoord voor de lege stad: het bleek die dag een nationale feestdag te zijn, 'National Cleaning Holiday'. U leest het goed: de nationale schoonmaakdag. Blijkbaar is het verboden op elke laatste zaterdag van de maand om op straat te komen tot 11.30u opdat de straten en pleinen gekuist zouden kunnen worden. Overtreders riskeren veegwerk op straat. Hilariteit!
Toen we daar geinstalleerd waren, gingen we op zoek naar een restaurant om te eten. Al snel vonden we er een, dat opende om 12u. Toen we daar stonden om 12u stipt, deed men niet open. En bij navraag vertelde men ons: ja maar, we openen pas om 12u. Ondertussen wat gewend aan de Afrikaanse manier van tijdsbesteding, waren we niet zeer verbaasd. Maar wat bleek iets later in de middag: er is een uur tijdsverschil tussen Rwanda en Uganda! De ongeduldige mzungu stond een uur te vroeg aan de deur te kloppen in plaats van een trage Afrikaanse service. Wederom genoeg reden om te lachen.
Het lachen zou ons echter al snel vergaan, want wat bleek na de afrekening? Ondergetekende had in zijn haast om te vertrekken verkeerd geteld en had veel te weinig geld mee om langer dan 2 dagen in Rwanda te blijven, laat staan dingen te bezoeken en te genieten van Kigali in het algemeen! En tot overmaat van ramp vonden we (zelfs na 3u rondlopen in het centrum van de stad) geen enkele bank die mijn of Teralynn's credit card aanvaardde!
Dit simpele economische feit reduceerde de trip van een 'strak plan' naar een op-en-neer-bezoek aan Kigali. Geen goedgeluimd rondhangen in een zeer aangename, propere en vriendelijk-ogende stad (want Kigali is echt een Afrikaanse parel), geen naar het schijnt zeer indrukwekkende Genocide Memorials bezoeken, geen afreizen naar een mooi meertje in de buurt dat ons werd aanbevolen door andere Rwanda-reizigers. Enkel twee maal vijf tot acht uur in een stoffige bus, een slecht doorslapen nacht en etentjes waarbij op het uitgavenplaatje moest gelet worden en dus zonder lekkere wijn.
Desalniettemin was het een erg leuke ervaring. We hebben gelachen om de ellende en ons geamuseerd in het algemeen ook. En het werd nogmaals bewezen dat zonder grootse planning vertrekken op reis, altijd en zeker wel een avontuur oplevert dat onthouden zal worden. En voor al diegene die binnenkort naar Rwanda zouden gaan: het is er zeer mooi en netjes en vriendelijk en zo, maar breng genoeg geld mee want ik vond niets om geld af te halen ter plaatse.
Dat was het voor nu. Ik laat jullie in vrede en geluk. Herinner allemaal dat het Wereld-AIDS-dag is vandaag. Ik zie jullie snel terug!
Groeten uit Uganda!
Bovendien zijn de studenten die op de dienst staan, dezelfde als de studenten die op de pediatrie stonden als wij er waren. Dat maakt het handig en aangenaam en we hebben een goed contact met hen. Ze merken het op als we er niet zijn (hoewel dat natuurlijk niet vaak voorkomt) en vragen raad als ze iets niet weten (en wij ook aan hen, in het omgekeerde geval). Het enige verschil is dat zij eind deze week examen hebben en wij niet. Hehehe...
Dan, de Rwanda-trip. Op vrijdag vertrokken Teralynn (een Canadese die ook in de University Guesthouse woont) en ik op weg naar Kigali (Neda had geen zin om mee te gaan en wou een rustig weekend in Mbarara spenderen). Het plan was om daar aan te komen, Kigali te bezoeken, op zondag dan de Genocide Memorials te bekijken en op maandag terug te komen via een omweg naar een meer dat naar het schijnt bijzonder mooi gelegen was. Goed plan!
Na oponthoud aan de Rwandese grens, waarbij we getrakteerd werden op een pracht van een omkoping van een grens-official om mijn visum te krijgen, reden we door naar Kigali. Het was donker toen we aankwamen. We wisten niet waar we waren, we hadden geen (Rwandees) geld en wisten niet waar we heen zouden gaan. Gelukkig was daar een bijzonder vriendelijke student die ons hielp en zo raakten we alsnog in de 'One Love Guesthouse', gerund door een NGO (en dus geen bordeel zoals sommigen onder jullie wel zouden durven denken!). Helaas pindakaas was er net een bar geopend vlakbij die ter ere van zijn opening luide feestjes organiseerde, zodat we tot half zeven in de ochtend geen oog dicht deden.
Omwille van het bovenstaande feestgedruis hadden Teralynn en ik besloten One Love tot One Night te herdopen en we vertrokken op zoek naar een ander hotel. Niemand op straat, geen auto's te bekennen. Enkel hier en daar wat politie-mensen die wat raar keken als we langsliepen maar verder niets. Toen we uiteindelijk, na veel vruchteloos aankloppen en bellen, een ander hotel vonden, kwam daar het antwoord voor de lege stad: het bleek die dag een nationale feestdag te zijn, 'National Cleaning Holiday'. U leest het goed: de nationale schoonmaakdag. Blijkbaar is het verboden op elke laatste zaterdag van de maand om op straat te komen tot 11.30u opdat de straten en pleinen gekuist zouden kunnen worden. Overtreders riskeren veegwerk op straat. Hilariteit!
Toen we daar geinstalleerd waren, gingen we op zoek naar een restaurant om te eten. Al snel vonden we er een, dat opende om 12u. Toen we daar stonden om 12u stipt, deed men niet open. En bij navraag vertelde men ons: ja maar, we openen pas om 12u. Ondertussen wat gewend aan de Afrikaanse manier van tijdsbesteding, waren we niet zeer verbaasd. Maar wat bleek iets later in de middag: er is een uur tijdsverschil tussen Rwanda en Uganda! De ongeduldige mzungu stond een uur te vroeg aan de deur te kloppen in plaats van een trage Afrikaanse service. Wederom genoeg reden om te lachen.
Het lachen zou ons echter al snel vergaan, want wat bleek na de afrekening? Ondergetekende had in zijn haast om te vertrekken verkeerd geteld en had veel te weinig geld mee om langer dan 2 dagen in Rwanda te blijven, laat staan dingen te bezoeken en te genieten van Kigali in het algemeen! En tot overmaat van ramp vonden we (zelfs na 3u rondlopen in het centrum van de stad) geen enkele bank die mijn of Teralynn's credit card aanvaardde!
Dit simpele economische feit reduceerde de trip van een 'strak plan' naar een op-en-neer-bezoek aan Kigali. Geen goedgeluimd rondhangen in een zeer aangename, propere en vriendelijk-ogende stad (want Kigali is echt een Afrikaanse parel), geen naar het schijnt zeer indrukwekkende Genocide Memorials bezoeken, geen afreizen naar een mooi meertje in de buurt dat ons werd aanbevolen door andere Rwanda-reizigers. Enkel twee maal vijf tot acht uur in een stoffige bus, een slecht doorslapen nacht en etentjes waarbij op het uitgavenplaatje moest gelet worden en dus zonder lekkere wijn.
Desalniettemin was het een erg leuke ervaring. We hebben gelachen om de ellende en ons geamuseerd in het algemeen ook. En het werd nogmaals bewezen dat zonder grootse planning vertrekken op reis, altijd en zeker wel een avontuur oplevert dat onthouden zal worden. En voor al diegene die binnenkort naar Rwanda zouden gaan: het is er zeer mooi en netjes en vriendelijk en zo, maar breng genoeg geld mee want ik vond niets om geld af te halen ter plaatse.
Dat was het voor nu. Ik laat jullie in vrede en geluk. Herinner allemaal dat het Wereld-AIDS-dag is vandaag. Ik zie jullie snel terug!
Groeten uit Uganda!
Post exercitium ludendum
Het wordt tijd dat er hier weer iets op verschijnt, of mensen gaan nog denken dat ik al terug thuis ben. Het tegendeel is waar, ik bevind me nog steeds in Uganda, meer bepaald opnieuw in Mbarara, dit keer voor de rest van de tijd. Als God het belieft.
Laat ik beginnen met vorige week. Zoals reeds gemeld, was het ons weekje-vrijaf. Tijd om eens de hoofdstad te bezoeken, Kampala, en te gaan raften op de Nijl. Kampala is een behoorlijk leuke stad, bruisend en druk. Maar erg veel is er niet te doen, althans niet als je er maar voor een paar daagjes bent. Nu goed, we hebben dan maar wat rondgelopen, de nieuwste Bond-film gezien en wat genoten van de vrije tijd en het ongedwongen zijn.
Op dinsdag zijn we dan naar Jinja getrokken, een plezant stadje aan het Victoria-meer aan de (voormalige) bron van de Nijl. We waren er in goed gezelschap en het was dus erg plezant. Een van de hoogtepunten van de trip was echter wel het raften op de Nijl, op donderdag. Watervallen, draaikolken, stroomversnellingen, omkantelen en verdrinken, over de bodem schuren en tegen een helm botsen met je kin: klinkt dat niet allemaal adembenemend? Wel, dat was het ook en nog veel meer ook. Great experience, indeed!
En dan, vrijdag. Op de vooravond van onze Dag van de Dynastie kon onze ambassade hier uiteraard niet van krommenaas gebaren en dus werd, speciaal ter ere van onze dierbare vorst en ons kleine landje, een receptie annex feest georganiseerd. Zeker 300 man was verzameld ten huize van de ambassadeur waar diezelfde brave man een speech gaf, gevolgd door het zingen van het Belgische en Ugandese volkslied. Op de achtergrond draaide men een film met allemaal idyllische plekjes in Belgie en als kers op de taart waren er gratis drankjes en hapjes. We hebben er gepraat met de ambassadeur himself, de Ugandese minister van communicatie en de tweede in rang van de MONUC-missie. Klinkt dat niet allemaal adembenemend? Great experience, indeed!
Op zaterdag dan terug naar Mbarara, met de postbus. Post-bus, dus. Gekkenwerk, zoals die chauffeur reed en eenmaal dacht ik dat we gingen omkantelen. Toen kregen we nog pech onderweg en moesten we een tweetal uur in een garage langs de kant van de weg blijven staan. Ach ja, ook slechte dingen gaan voorbij en sindsdien is het hier best aangenaam vertoeven, terug in onze Guesthouse.
De voorbije en komende dagen gaan we mee met 'Hospice', een ngo die zich bezighoudt met palliatieve zorgen hier in Uganda en Afrika in het algemeen. Interessant en bijzonder nuttig, want pijnbestrijding en psychosociale opvang laten hier in het algemeen te wensen over.
Het is handig om alles te kunnen uitladen en in kasten te kunnen leggen voor minstens 5 weken. En de mensen die we hier achterlieten, blijken nog steeds aanwezig te zijn en da's wel nog zo plezant. Dus alles valt hier weer terug op zijn pootjes en op het gemak kunnen we uitkijken naar nog 3 weken interne en 1 week gynaeco.
Bij deze zijn jullie weer helemaal ge-updated! Om niemand jaloers te maken, zal ik niet zeggen dat het hier dagelijks prachtig weer is en minstens 25 graden met zonneschijn en al.
Ik ben benieuwd jullie terug te zien. Tot snel!
Laat ik beginnen met vorige week. Zoals reeds gemeld, was het ons weekje-vrijaf. Tijd om eens de hoofdstad te bezoeken, Kampala, en te gaan raften op de Nijl. Kampala is een behoorlijk leuke stad, bruisend en druk. Maar erg veel is er niet te doen, althans niet als je er maar voor een paar daagjes bent. Nu goed, we hebben dan maar wat rondgelopen, de nieuwste Bond-film gezien en wat genoten van de vrije tijd en het ongedwongen zijn.
Op dinsdag zijn we dan naar Jinja getrokken, een plezant stadje aan het Victoria-meer aan de (voormalige) bron van de Nijl. We waren er in goed gezelschap en het was dus erg plezant. Een van de hoogtepunten van de trip was echter wel het raften op de Nijl, op donderdag. Watervallen, draaikolken, stroomversnellingen, omkantelen en verdrinken, over de bodem schuren en tegen een helm botsen met je kin: klinkt dat niet allemaal adembenemend? Wel, dat was het ook en nog veel meer ook. Great experience, indeed!
En dan, vrijdag. Op de vooravond van onze Dag van de Dynastie kon onze ambassade hier uiteraard niet van krommenaas gebaren en dus werd, speciaal ter ere van onze dierbare vorst en ons kleine landje, een receptie annex feest georganiseerd. Zeker 300 man was verzameld ten huize van de ambassadeur waar diezelfde brave man een speech gaf, gevolgd door het zingen van het Belgische en Ugandese volkslied. Op de achtergrond draaide men een film met allemaal idyllische plekjes in Belgie en als kers op de taart waren er gratis drankjes en hapjes. We hebben er gepraat met de ambassadeur himself, de Ugandese minister van communicatie en de tweede in rang van de MONUC-missie. Klinkt dat niet allemaal adembenemend? Great experience, indeed!
Op zaterdag dan terug naar Mbarara, met de postbus. Post-bus, dus. Gekkenwerk, zoals die chauffeur reed en eenmaal dacht ik dat we gingen omkantelen. Toen kregen we nog pech onderweg en moesten we een tweetal uur in een garage langs de kant van de weg blijven staan. Ach ja, ook slechte dingen gaan voorbij en sindsdien is het hier best aangenaam vertoeven, terug in onze Guesthouse.
De voorbije en komende dagen gaan we mee met 'Hospice', een ngo die zich bezighoudt met palliatieve zorgen hier in Uganda en Afrika in het algemeen. Interessant en bijzonder nuttig, want pijnbestrijding en psychosociale opvang laten hier in het algemeen te wensen over.
Het is handig om alles te kunnen uitladen en in kasten te kunnen leggen voor minstens 5 weken. En de mensen die we hier achterlieten, blijken nog steeds aanwezig te zijn en da's wel nog zo plezant. Dus alles valt hier weer terug op zijn pootjes en op het gemak kunnen we uitkijken naar nog 3 weken interne en 1 week gynaeco.
Bij deze zijn jullie weer helemaal ge-updated! Om niemand jaloers te maken, zal ik niet zeggen dat het hier dagelijks prachtig weer is en minstens 25 graden met zonneschijn en al.
Ik ben benieuwd jullie terug te zien. Tot snel!
Abonneren op:
Reacties (Atom)